คึดนำลำแงงแต่เขา บ่เบิ่งเจ้าของสิเป็นจั่งได๋ จั่งแมนปึกคักแท้น้อหัวใจ ปานคนบ่ได้หนังสือ
สมอง คิดหยังอยู่ ทั้งที่ฮู้ว่าเจ็บ่เคยจื่อ กะยัง ถือใจซื่อ ว่ามื่อนึง เขาสิเลือกเจ้าของ
* มีสิทธิ์เบิ่งแค่ทางหางตา บัดยามเขามากับคนอื่น
ฮู้ว่าเจ็บมึงกะยังบืน ถ่าฮัก .... แต่เขา
** กฎของคนถ่า บ่มีสิทธิ์ถามว่าสิมาตอนได๋
กะแล้วแต่เขาพุเลือกได้ ขั่นเจ้าของเต็มใจฮักหลาย
บ่มีสิทธิ์หึงบ่มีสิทธิ์หวง ขั่นเขาสิควงพุอื่นมาหยามใจ
เขาบ่ได้ว่าดีกะของพุ้นสิตาย จักเป็นแม่มันหยังน้อใจ ช่างบ่มักดี
( * )
กฎของคนถ่า บ่มีสิทธิ์ถามว่าสิมาตอนได๋
กะแล้วแต่เขาพุเลือกได้ ขั่นเจ้าของเต็มใจฮักหลาย
บ่มีสิทธิ์หึงบ่มีสิทธิ์หวง ขั่นเขาสิควงพุอื่นมาหยามใจ
เขาบ่ได้ว่าดีกะของพุ้นสิตาย จักเป็นแม่มันหยัง
กฎของคนถ่า บ่มีสิทธิ์ถามว่า ยามได้สิฮัก
เว้าหยังบ่ได้ โอ้ย เจ็บคัก สิ เป็นสิตายนำเขา
สมพื้นมึงแหน่ อยู่หม่องได้กะแย่คือเก่า
เลือกเองเจ็บเอง อย่าโทษเขา แต่ปานนั้นยังฮักบ่เซา โอ้ย งืดใจกะขอ
