รองเท้าที่เก็บเอาไว้จนเก่า
ที่เธอเคยสวมแล้วเดินกลับทิ้งมันไป
คอยกั้นเศษดินที่ทิ่มแทง
ดูแลให้เท้าเธอยืนไว้
ประคองเธอไว้เมื่อเธอต้องการ
เหมือนหมอนใบเก่าที่แสนอบอุ่น
ที่เธอเคยหนุนและนอนกลับทิ้งมันไป
เคยเป็นที่รองซับน้ำตา
เวลาอ่อนล้าไม่มีใคร
คอยกอดเธอไว้ทุกคืนก่อนนอน
เมื่อหมดเวลา เธอก็ทิ้งฉันไป
เมื่อหมดความหมาย
ก็เป็นแค่คนไร้ค่า ไม่มาสนใจ
เหมือนเป็นสิ่งของที่ไร้ราคา
เวลา และถึงเมื่อไร
ถึงคราวที่ฉันต้องไป
ต้องยอมเข้าใจ เมื่อเธอบอกลา
