เคยได้ยินนิทานเรื่องหนึ่ง
พูดถึงดวงดาวที่อยู่แสนไกล
ว่าเราจะได้พบใคร
สักคนที่ใจเรายังคิดถึง
นาน แล้วที่ไม่ได้เจอ
เธอยังจำฉันได้หรือเปล่า
ยังคงเป็นคนเดิม ยังงดงามอยู่เหมือนเดิม
เหมือนวันเก่านั้น
ยังเปิดฟังเสียงเพลง
เพลงเก่ายังร้องเอง
และบางครั้งที่ฉันก็ยังแอบมีน้ำตา
เพราะฉันไม่รู้ว่า เธออยู่ไหน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไง
สักวันหนึ่งหากได้พบกันใหม่
เธอจะยิ้มให้ฉันอย่างเมื่อวาน
ก่อนที่ดาวเต็มฟ้า
จะร่ำลาจากกันแสนไกล
และที่ตรงนั้นมมันมีอยู่จริงใช่ไหม
ที่จะหันมามองกัน ตรงนี้มันอย่างเคยๆ
ข้อความที่เธอเคยส่ง
บ่อยครั้งฉันไม่ตอบไป
เธอยังรอใช่ไหม ขอโทษที่ทำให้ต้องรอ
สิ่งของที่เธอพร่ำบ่น
อีกครั้งที่ฉันทำหล่นหาย
แตกต่างกันตรงสุดท้าย วันนี้ฉันไม่มีทางค้นเจอ
ยังเปิดฟังเสียงเพลง
เพลงเก่ายังร้องเอง
และทุกครั้งที่ฉันแอบมีน้ำตา
เพราะฉันไม่รู้ว่า
เธออยู่ไหน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไร
สักวันหนึ่งหากได้พบกันใหม่
เธอจะยิ้มให้ฉันอย่างเมื่อวาน
ก่อนที่ดาวเต็มฟ้า
จะร่ำลาจากกันแสนไกล
และที่ตรงนั้นมันมีอยู่จริงใช่ไหม
ให้เธอหันมามองกันตรงนี้มันอย่างเคยๆ
ฉันไม่ค่อยจะเสียใจ
ที่ได้บอกรักไป
แต่บางครั้ง ฉัน ก็ยังกลับเสียดาย
ที่มันอาจดูน้อยไป
หากในวันนั้นไม่มีเธอข้างกันฉันคงยืนไม่ไหว
แม้ในวันนี้ไม่มีเธอข้างกาย
เธอคงอยากเห็นฉันอยู่ได้ไหว
เพราะฉันไม่รู้ว่า
เธออยู่ไหน
ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไร
สักวันหนึ่งหากได้พบกันใหม่
เธอจะยิ้มให้ฉันอย่างเมื่อวาน
ก่อนที่ดาวเต็มฟ้า
จะร่ำลาจากกันแสนไกล
และที่ตรงนั้นมันมีอยู่จริงใช่ไหม
ให้เธอหันมามองกันตรงนี้มันอย่างเคยๆ
ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึง..... ฉันไม่เคยเลย
