ลงจากรถทัวร์หัวใจก็เหงาโถเราไกลบ้าน
ต้องมาทำงานเมืองศิวิไล
ไหล่แบกกระเป๋าเอาไว้สองข้าง อ้างว้างเดียวดาย
เพราะความทุกข์ใจ ต้องจากบ้านมา
เจอความวุ่นวายหัวใจอ่อนล้า น้ำตาแทบร่วง
แสนจะช้ำทรวง คนลวงมากมาย
แต่ด้วยความจนต้องทนฝืนสู้ ความรู้แค่เพียงเลี้ยงกาย
จะเป็นจะตาย สู้เอาดาบหน้า
แบกเอาความหวังของคนที่รอ เป็นแรงให้พอได้สู้อีกครั้ง
ประคองความฝันด้วยแรงที่มี คงได้ดีสักวัน
เมื่อถึงวันนั้นจะกลับบ้านนา
หอบเอาแรงใจไว้แทนกระเป๋า เดินหน้าสู้ทน
ไม่ฟังคำคนดูถูกเหยียดหยาม
คงมีสักวันที่ไปได้ดี ได้มีสตางค์
ถึงแม้นเส้นทางนั้นจะยาวไกล
แบกเอาความหวังของคนที่รอ เป็นแรงให้พอได้สู้อีกครั้ง
ประคองความฝันด้วยแรงที่มี คงได้ดีสักวัน
เมื่อถึงวันนั้นจะกลับบ้านนา
หอบเอาแรงใจไว้แทนกระเป๋า เดินหน้าสู้ทน
ไม่ฟังคำคนดูถูกเหยียดหยาม
คงมีสักวันที่ไปได้ดี ได้มีสตางค์
ถึงแม้นเส้นทางนั้นจะยาวไกล
