หยาดน้ำจากตานางฟ้าที่ตรมอารมณ์
หลั่งความขื่นขมที่ถมอยู่ในใจตน
หยาดย้อยจากปรางสวรรค์เบื้องบน
สู่กลางแก้มดินในฐานถิ่นคน
นั้นคือหยาดฝนฉ่ำใจ
สาดสายพร่างพรายพรมผืนไร่นาแนวเนิน
ป่าดอนโขดเขินคลองขลุงทุ่งหนองนองไป
หล่อเลี้ยงพืชพันธุ์มีผลดอกใบ
โลกเคยหลับใหลพลันฝืนตื่นใจ
สวยงามสดใสจริงเอย
ทอแสงทองอาทิตย์ทาบทา
พลันน้ำตานางฟ้าระเหย
เป็นละอองไอน้ำอย่างเคย
ถูกลมรำเพยพัดเลยลอยวน
หยาดน้ำจากตานางฟ้าที่ตรมอารมณ์
ฝากมากับลมเป็นฝนพร่างพรมใจคน
แต่น้ำจากตาตอนช้ำกมล
ที่เราหลั่งลอยระเหยกี่หน
ถึงกลายเป็นฝนฉ่ำใจ
ทอแสงทองอาทิตย์ทาบทา
พลันน้ำตานางฟ้าระเหย
เป็นละอองไอน้ำอย่างเคย
ถูกลมรำเพย พัดเลยลอยวน
หยาดน้ำจากตานางฟ้าที่ตรมอารมณ์
ฝากมากับลมเป็นฝนพร่างพรมใจคน
แต่น้ำจากตาตอนช้ำกมล
ที่เราหลั่งลอยระเหยกี่หน
ถึงกลายเป็นฝนฉ่ำใจ
