ในความว่างเปล่า กลับเต็มล้นด้วยความรู้สึก สุขทุกข์ปะปนกัน ราวคลื่นซัดสาดในใจ
ความคิดหมุนวน เร็วเกินจะตามทัน ปิติกับกังวล สับสนในใจและความทรงจำ
* ฉันกำลังจมดิ่ง ในห้วงอารมณ์ไม่รู้จบ ทั้งยิ้มทั้งเจ็บ ทั้งหวังและสิ้นหวัง
พยายามยัดตัวเอง เข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของฉัน แต่ ยิ่งฝืนยิ่งทรมาน ถึงเวลาต้องยอม
** ไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องมีฉัน ไปเถอะ จงไปตามที่ใจอยากไป
ส่วนฉันเหนื่อยแล้ว ขอพอเท่านี้ เสียใจที่ต้องบอก แต่คงไปต่อไม่ไหว
*** เมื่อความคิดมันวุ่นวาย จะหนีเท่าไรก็ยังเหมือนเดิม
แม้เวลาจะผ่านไกล ทำไมยิ่งหาทางไม่พบ
(เสียใจที่ต้องบอก แต่ไปต่อไม่ไหว เสียใจที่ต้องบอก แต่ไปต่อไม่ไหว)
( * )
และทำไมต้องยัดตัวเอง เข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของฉัน
ถ้ายิ่ง ฝืนยิ่งทรมาน คงถึงเวลาต้องยอม
พยายาม พยายามยัดตัวเอง เข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของฉัน
ถ้ายิ่งฝืนยิ่งทรมาน คงถึงเวลาต้องยอม
( ** , ** , *** )
ในความว่างเปล่า
