สุดท้าย กอดตัวเองพูดคนเดียวกับท้องฟ้า ปิดประตูไม่ให้ใครอยากค้นหา
ปล่อยให้น้ำตา เหือดหาย ให้หัวใจ เหนื่อยล้า
หยุดเวลาให้เดินไปอย่างช้าๆ หยุดความจริงให้มันไกลอย่าถามหา
เรื่องที่แล้วมาก่อนนี้ อย่ารื้อมัน
* จบแล้ว ให้มันเป็นแค่วันวานแห่งฝันร้าย อย่าไปจำให้รบกวนให้ปวดใจ
วันเมื่อวานที่ใจสั่นไหว แค่เคยเสียใจ
** ไม่รู้ ว่าฉันต้องทนอยู่ไปถึงไหน กว่าฉันจะทำอย่างเคยคิดไว้
ผ่านวันร้ายๆ เห็นเธอเดินจากไป อย่างไม่เหงาใจ
ไม่รู้ ความเหงาจะคอยปลอบโยนฉันไหม ความรักจะยังอยู่กับฉันไหม
ผ่านวันพรุ่งนี้พบเจอวันต่อไป อย่างไม่เหงา คนเดียว
พรุ่งนี้ ตื่นขึ้นมาพร้อมลืมตาจากฝันร้าย เปิดประตูรับความจริงที่สูญหาย
เมื่อหยดน้ำตาสุดท้าย สลายไป กับฟ้า
ปล่อยเวลาให้เดินไปอย่างช้าๆ ปล่อยตัวเองไว้ลำพังเพื่อถามหา
เรื่องที่แล้วมาก่อนนี้ กลับย้อนมา
