หากพรุ่งนี้ตัวเราทั้งสอง
นั้นไม่ได้พบกันอีก
จะคิดถึงกันบ้างอยู่ไหมเมื่อที่ห่างไกล
จะเก็บความทรงจำความรัก
ข้างในส่วนลึกหรือไม่
เราจะยังคงเป็นดังดวงใจ
ของกันหรือเปล่า
กลัวฉันกลัวพรุ่งนี้ จะไม่ได้พบเธออีก
กลัวฉันกลัวพรุ่งนี้ เราต้องห่างไกล
กลัวเป็นคนถูกทิ้ง
ฉันกลัวถูกลืมหรือต้องเดียวดาย
ฉันกลัว กลัวเราห่างไกลโดยไม่ร่ำลา
* แล้วฉันจะฝืน ได้นานแค่ไหน
ถ้าต้องเดินทางอันแสนไกลโดยไม่มีเธอ
ก็เพราะผ่านมา มีเธอเสมอ
อยู่ข้างหลัง หันไปก็เจอเธออย่างเดิม
กลัวเส้นทางความฝัน
ของฉันไม่มีเธออีก
กลัวว่าโลกใบนี้ ต้องกว้างกว่าเดิม
กลัวว่าต้องคิดถึง
เมื่อมองไปหาแล้วไม่ได้เจอ
ฉันกลัวฉันกลัวหมดเลย
เมื่อเราไกลห่าง
* แล้วฉันจะฝืน ได้นานแค่ไหน
ถ้าต้องเดินทางอันแสนไกลโดยไม่มีเธอ
ก็เพราะผ่านมา มีเธอเสมอ
อยู่ข้างหลัง หันไปก็เจอเธออย่างเดิม
* แล้วฉันจะฝืน ได้นานแค่ไหน
ถ้าต้องเดินทางอันแสนไกลโดยไม่มีเธอ
ก็เพราะผ่านมา มีเธอเสมอ
อยู่ข้างหลัง หันไปก็เจอเธออย่างเดิม
นึกไม่ออกเลย ถ้าต้องจากกัน
คงดั่งค่ำคืนที่แสนยาวนานในฤดูฝน
จะเป็นอย่างไร ถ้ามีสักคน
คนที่เรารักมาจากเราไป
ไม่หวนคืนมา
เราทุกคนเกลียดการห่างไกล
แต่สุดท้ายเราต้องไกลห่าง
แม้ว่าเราเกลียดความอ้างว้าง
แต่สุดท้ายเราก็ต้องเจอ
ความคิดถึงที่กัดกินใจ
ไม่อาจหลุดพ้นได้สักครั้งเลย
ยิ่งนานโอ้ใจเจ้าเอ๋ย ยิ่งคิดถึงเธอ..
ความคิดถึงที่กัดกินใจ
ไม่อาจหลุดพ้นได้สักครั้งเลย
ยิ่งนานโอ้ใจเจ้าเอ๋ย ยิ่งคิดถึงเธอ..
แล้ววันเวลาไม่อาจเยียวยา
ความเจ็บช้ำได้สักครั้งหนึ่ง
ยิ่งนานฉันยิ่งคิดถึง ยิ่งไกลยิ่งห่วง
