กี่ครั้งที่ต้องทุกข์ทนหม่นหมอง เหลียวมองไปไม่เจอใครๆ
ทิ้งให้ใจต้องทนอยู่กับฝันร้ายลำพัง
กี่ครั้งที่ฉันต้องยืนตากฝน อยากขอมีใครสักคนข้างกาย
และไม่ทำให้ฉันร้องไห้ดังเดิม
คือเธอใช่ไหม ที่เป็นความหวังของใจ
คือเธอใช่ไหมเธอ ที่คอยโอบกอดฉัน ในวันที่ไม่มีใคร
ไม่ทิ้งให้ต้องสับสน และคือเหตุผลที่ฉันนั้นอยากหายใจ
พายุจะโหมเข้ามาแค่ไหน ถ้าฉันมีเธอข้างกายไม่กลัว
แม้จะมืดสลัวแค่ไหนจะไวแค่ไหนจะไป
คือเธอใช่ไหม ที่เป็นความหวังของใจ
คือเธอใช่ไหมเธอ ที่คอยโอบกอดฉัน ในวันที่ไม่มีใคร
ไม่ทิ้งให้ต้องสับสน และคือเหตุผลที่ฉันนั้นอยากหายใจ
คือเธอใช่ไหม ที่เป็นความหวังของใจ
คือเธอใช่ไหมเธอ ที่คอยโอบกอดฉัน ในวันที่ไม่มีใคร
ไม่ทิ้งให้ต้องสับสน และคือเหตุผลที่ฉันนั้นอยากหายใจ
เธอคือเหตุผล ที่ฉันนั้นอยากหายใจ
