หวนคำนึงไปถึง ช่วงชีวิตที่เพิ่งผ่านมา
ก่อนที่เราจะเติบโตกัน
ก่อนเรานั้นค่อยๆ เลือนไป
คิดถึงบ้านเกิดเมืองนอน
คิดถึงหมอนที่เคยแนบเนาว์
คิดถึงเพื่อนเก่าของเรา
ไปจนคิดถึงปู่ย่าตายาย
ยิ่งโตก็ยิ่งห่างเหิน เมื่อยิ่งเดินยิ่งห่างไกล
หากคิดเพียงจะกลับคืนไป
เราก็มาไกลเกินหวนคืน
สายลมเดือนตุลาคม
เป็นดั่งคล้ายสัญญาณย้ำเตือน
เมื่อความหนาวพัดผ่านล่างเรือ
มันเปรียบเสมือนไร้ซึ่งไออุ่น
คิดถึงกลิ่นโคลนสาบควาย
คิดถึงกองไฟยามหนาว
คิดถึงผู้คนที่เราเคย
อยู่กับเขาในช่วงเยาว์วัย
คิดถึงภาพอู่เคยเนาว์
ไปจนคิดถึงบ้านเราเคยนอน
คิดถึงทุกห่วงคำสอน
ที่ยังสะท้อนอยู่ในตัวเรา
ที่ไม่ว่าฉันนั้นจะเดิน
ทางไปไกลแค่ไหนก็ตาม
แต่ความที่ถูกปลูกฝัง
มันจะยังย้ำว่าฉันคือใคร
ต่อให้เราเติบโตเท่าใด
ฉันก็เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
ไม่คิด ไม่ใฝ่ ไม่ฝัน
ฉันไม่เคยหวังที่มันไกลเกิน
แต่สิ่งไหนก็ยังไม่รู้
ที่ทำให้เราห่างเหินกันไป
ฉันแค่อยากจะขอ
ให้ภาพคืนวันไม่เลื่อนหายไป
และขอผู้คนมากมาย
ยังอยู่กับฉันทุกช่วงเวลา
ที่ไม่ว่าฉันนั้นจะเดิน
ทางไปไกลแค่ไหนก็ตาม
แต่ความที่ถูกปลูกฝัง
มันจะยังย้ำว่าฉันคือใคร
ต่อให้เราเติบโตเท่าใด
ฉันก็เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
ที่ไม่ว่าฉันนั้นจะเดิน
ทางไปไกลแค่ไหนก็ตาม
แต่ความที่ถูกปลูกฝัง
มันจะยังย้ำว่าฉันคือใคร
ต่อให้เราเติบโตเท่าใด
ฉันก็เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
และไม่ว่าคุณนั้นจะเดิน
ทางไปไกลแค่ไหนก็ตาม
แต่ความที่ถูกปลูกฝัง
มันจะยังย้ำว่าคุณคือใคร
ที่ต่อให้คุณเติบโตเท่าใด
คุณก็เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
ที่หวนคำนึงไปถึง ช่วงชีวิตที่เพิ่งผ่านมา
ก่อนที่เราจะเติบโตกัน
ก่อนความฝันค่อยๆ เลือนไป
คิดถึงบ้านเกิดเมืองนอน
คิดถึงหมอนที่เคยแนบเนาว์
คิดถึงเพื่อนเก่าของเรา
ไปจนคิดถึงปู่ย่าตายาย
ยิ่งโตคุณยิ่งห่างเหิน
เมื่อคุณยิ่งเดินมันยิ่งห่างไกล
หากคิดเพียงจะกลับคืนไป
เราก็มาไกลเกินหวนคืน
สายลมเดือนตุลาคม
มันเป็นดังคล้ายสัญญาณย้ำเตือน
เมื่อความหนาวพัดผ่านล่างเลือน
มันเปรียบเสมือนไร้ซึ่งไออุ่น
ต่อให้เรานั้นจะเดิน
ทางไปไกลแค่ไหนก็ตาม
ความที่ถูกปลูกฝัง
มันจะคอยย้ำว่าฉันคือใคร
ต่อให้ฉันเติบโตเท่าใด
ฉันก็เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง
เหมือนที่เคยเป็นมา
