กว่าจะมีความรักที่แทนทุกสิ่งเรื่องจริงคือฉันและเธอ
กว่าจะได้มาพบมาเจอต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไร
กว่าจะมีคำร้องและท่วงทำนองที่บอกว่ารักมากมาย
กว่าจะคืนดอกไม้ที่ร่วงโรยราต้องใช้น้ำตาอีกแค่ไหน
รักที่มันดูเก่าแต่เรายังจำได้ดีในความทรงจำสีเทาเทา
เฝ้านึกถึงวันที่เราอยู่ด้วยกันตอนนี้
และก่อนจะมีน้ำตาฉันยินดีจะตอบแทนหัวใจ
ถ้าได้ยินเสียงที่เธอนั้นบอกคำว่ารักกัน
กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะลืมว่าฉันเคยรักเธอยังไง
กลัวว่าวันหนึ่งใจของฉันจะลืมว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน
กลัวว่าวันหนึ่งถ้ากลับมาไม่ได้พบกันใหม่
กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจกลัวว่าวันหนึ่งเธอหายไป ฉันกลัว
เก็บกระเป๋าออกจากบ้านแล้วฉันค่อยเดินทางตอนสว่าง
เปิดโทรศัพท์ปลดล็อกแล้วฉันก็เข้าไปดูที่พยากรณ์อากาศ
ว่าวันนี้ฝนตกไหมฉันจะนั่งรถไปหาด
ฉันเคยวาดทุกทุกอย่างเอาไว้แต่ทำไมมันดันกลับไม่มีเธอในฉาก
ยังมีอีกหลายอย่างที่เธอลิสต์รายการ เราจะใส่เสื้อคู่ใส่กางเกงลายพราง
ไปในทุกที่ที่เราสองอยากจะไปแต่เธอกลับไม่อยู่ในสถานีปลายทาง
กลับมาไล่เรื่องราวบางทีฉันคงจะผิดไล่เอื้อมดาวคืนที่มืดมนสนิท
ความรู้สึกมากมายที่ใช้อารมณ์ประดิษฐ์มีเพียงแค่เธออยู่ในอุดมคติ
คิดถึงตอนที่ฉันท้อแล้วมีเธอลูบไหล่ฉันไม่เคยชินกับรองเท้าคู่ใหม่
แต่ฉันก็พยายามจะเข้าใจว่าความรักมักจะสอนให้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่
ภาพความทรงจำมันกำลังหยุดนิ่งในขณะที่ตัวฉันยิ่งขุด
กาลเวลามันจะสอนว่าให้ฉันหยุดวิ่งมันเป็นเพราะว่าจุดหมายไม่มีที่สิ้นสุด
ยิ่งจำฉันเองก็ยิ่งจุก เคยมีเธอเป็นที่สุด
กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะลืมว่าฉันเคยรักเธอยังไง
กลัวว่าวันหนึ่งใจของฉันจะลืมว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน
กลัวว่าวันหนึ่งถ้ากลับมาไม่ได้พบกันใหม่
กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจกลัวว่าวันหนึ่งเธอหายไป ฉันกลัว
มองท้องฟ้าแล้วฉันก็ขอจันทร์ขอให้ฉันเศร้าเพียงแค่วันสองวัน
หลังจากนั้นขอให้ฉันกลับไปย้อนกลับไปในช่วงปีสองพัน
ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กยังไม่มีรักตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ทำไมดีนัก
ไม่ต้องเจ็บไม่ต้องปวดไม่ต้องรวดไม่ต้องร้าวไม่ต้องมีพรากไม่ต้องมีพลัด
ก็แค่คนเฮงซวยฉันไม่มีทริกไม่ค่อยเติบโตเรื่องวิธีคิด
แล้วเธอจะให้ฉันลืมเธอลงไปได้ยังไงเพราะว่าฉันเหลือแค่เธออยู่ทั้งชีวิต
งั้นฉันขอให้เธอมีความสุขมากมากฉันจะทำเท่าที่ใจไหว
โปรดจำเอาไว้เธอมีฉันอยู่ข้างข้างคอยอยู่ตรงนี้ไม่เคยไปไหน
ละก็นะในตอนนี้ชีวิตฉันไม่มีความรื่นรมย์
ฉันชอบนั่งเหม่อมองธรรมชาติแล้วก็คิดว่าบางทีอยากจะเป็นคลื่นลม
ที่ยังคงเดินทางต่อไปแม้ท้องนภามันจะเริ่มมืดลง
แล้วฉันก็จะไม่ยอมถอดใจเพราะฉันมองว่าความรักนั้นคือความซื่อตรง
แม้ว่าความจริงมันจะช่างมืดมน
กลัวว่าฉันจะไม่เสียใจกลัวว่าวันหนึ่งเธอหายไป ฉันกลัว
เพราะฉันมีเธอคนเดียวคือเธอคนเดียว
และจะเป็นเพียงคนเดียวอยู่เสมอตลอดไป
อยากจะขอให้วันเวลาช่วยหยุดหมุนหรือเดินช้าช้า
ให้เธอกับฉันได้ทบทวนเรื่องระหว่างเราสมควรจบลงใช่ไหม
