เหนื่อยจนพอเกินจะฟังเสียงที่ร่ำร้องตะโกนรอบกาย
ยิ่งมองยิ่งไกลปลายทางที่วาดไว้
พยายามเติมสักแค่ไหนก็ไม่เต็ม
ดั่งเป็นเข็มทิ่มแทงในใจ
ทุกครั้งที่มองตัวเองมีคำถามมากมายอยู่ในนั้น
เหมือนว่าฉันเองไม่มีค่าพอเช่นใคร
จนเมื่อได้ค้นไปในหัวใจ ก็พบว่ารักยังอยู่ไม่ไกล
แค่เพียงได้มองลงไป สิ่งใดที่มันค้างคาตลอดมา
ที่ฉันเคยได้เก็บไว้ ที่ฉันเคยต้องแบกไว้
จากนี้คงจะปล่อยไป หยุดตั้งคำถาม หยุดตั้งความหวัง
พอแล้ว
ถ้าไม่เป็นอย่างหวัง มันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร
ในคำตอบเหล่านั้น ไม่ต้องไปค้นหาให้ไกล
แค่มองในใจก็ได้เจอ
ไม่กลัว ฝันจะไกลออกไป
ที่สุดฝันที่มีครานั้น มันยังอยู่ข้างใน
ไม่แคร์ ใครจะมองอย่างไร
ปลดปล่อยใจที่เคยเจ็บช้ำ วางทุกอย่างสักครั้ง
ที่ฉันเคยได้เก็บไว้ ที่ฉันเคยต้องแบกไว้
จากนี้คงจะปล่อยไป หยุดตั้งคำถาม หยุดตั้งความหวัง
พอแล้ว
ถ้าไม่เป็นอย่างหวัง มันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร
ในคำตอบเหล่านั้น ไม่ต้องไปค้นหาให้ไกล
แค่มองในใจก็ได้เจอ
