สุดสายปลายทางดูช่างว่างเปล่า เปล่าเปลี่ยวเดี่ยวดาย
ดูคล้ายความฝันที่มันสวยงาม ที่เคยได้วาดอยู่
วันนี้ความเป็นจริงกลับ แตกต่างไป
ชีวิตเหมือนเปลวเทียนที่ริบหลี่ รอวันมอดดับ
และภาพวันวานที่เคยสวยงาม
วันนี้มันดูห่างไกล เกินจะคว้ามากอดไว้
จนเมื่อได้ยินเสียงที่บอกให้ก้าวไป
ได้รับรู้ถึงความรักและความห่วงใย
เธอปลุกให้ฉันลุกขึ้นยืน จากความเจ็บช้ำและกล้ำกลืน
ให้คืนเงียบเหงาได้เปลี่ยนไป
เพราะว่าเธอ ที่ทำให้รู้ว่าฉันยังไม่ตาย
ได้รู้ว่าโลกมันยังไม่สลาย
เมื่อตอนที่ฉันรู้สึก หมดความหมาย
เพียงมองไปรอบๆกาย แล้วพบเธอ
ต่อให้ท้องฟ้าไร้ดาวช่างมัน ขอเพียงแค่ฉันมีเธอก็พอ
ในคืนที่ทนเจ็บช้ำจนแทบตาย สุดท้ายมีเธอกอดไว้
เธอปลุกให้ฉันลุกขึ้นยืน จากความเจ็บช้ำและกล้ำกลืน
ให้คืนเงียบเหงาได้เปลี่ยนไป
เพราะว่าเธอ ที่ทำให้รู้ว่าฉันยังไม่ตาย
ได้รู้ว่าโลกมันยังไม่สลาย
เมื่อตอนที่ฉันรู้สึก หมดความหมาย
เพียงมองไปรอบๆกาย แล้วพบเธอ
ต่อให้ท้องฟ้าไร้ดาวช่างมัน ขอเพียงแค่ฉันมีเธอก็พอ
ต่อให้ท้องฟ้าไร้ดาวช่างมัน แค่ชีวิตฉันมีเธอก็พอ
