น้ำตาลก้อนใหม่ เค้าบอกเอาไว้ว่าหวาน แต่พอเคี่ยวนาน น้ำตาลมันไหม้มักกลายเป็นขม
ยามเรารักกัน เธอพลอดคำรัก หวานให้ชวนชม แต่พอนานวันสิ้นรักหมดลง น้ำคำก็คงจะขมเหมือนยา
รักกันแรกแรก ไม่มีแปลกแยก อะไรก็ดี ชี้นก เป็นนก ชี้ไม้ เดี๋ยวนี้ เธอคงแกล้งชี้แสร้งทำเอย
คนหมดรักกัน ไม่เหลือรสหวาน เหมือนเคยเคย
เหลือเพียงเศษใจ กับความเฉยเมย น้ำตาลเจ้าเอ๋ยไหม้เกรียมหมดแล้ว
* ไม่มีจีรัง ไม่มีจะยั่งจะยืน ต้นไม้จะล้มอย่าคิดจะฝืน เมื่อพังลงครืน สะอื้นกลัดหนอง
เมื่อเขาหมดรัก ก็จำต้องตัดต้องถอน
น้ำตาลมันไหม้มิอาจคืนย้อน ให้กลับมาหวานดั่งเดิม
** ความรักภิรมย์ มีหวานมีขม คนใคร่ชิม จะสุขจะเศร้าจงลองลิ้ม ให้ใจได้อิ่มทั้งหวานคาว
รสชาติความรัก ของคนเรานั้นหลากเรื่องราว
จะขมจะหวานก็สร้างเอา สองมือของเราบันดาลรักเอง
( * , ** )
ถ้าหากความรัก เป็นดังน้ำตาลหวานแวววาว
จงรักษามันผ่านร้อนหนาว อย่าเคี่ยวอย่าเผา จนน้ำตาลไหม้เลย