ฉันคิดไปไกล เกินจะมองได้ด้วยตาเปล่า ภาพของเธอช่างสดใส ในชุดสีขาวช่างพริ้วไหว
ห้ามตัวเอง อย่ามองเธอให้มากไป กลัวถ้าคิดฟุ้งเฟ้อไปมากกว่านี้ ชีวิตที่เหลือคงจะเป็นของเธอ
* (แต่)...ยิ่งฉันได้มองมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ฉันนั้นได้เข้าใจ
ว่าไม่มีใครควรได้ครอบครอง รอยยิ้มที่สดใสของเธอ
ผู้เป็นความฝันและความจริง เฝ้ารอเวลาให้ใครสักคน เข้าไปคว้าไว้ แต่ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉันแน่นอน
แค่ฝันก็พอ ก็พอให้คนอย่างฉันชื่นใจ
อย่าไปฝืนถ้าฟ้าไม่กำหนดไว้ อย่าไปทำให้มันต้องผิดเพี้ยนไป
จำไว้ให้ขึ้นใจ ว่าดวงจันทร์ มันไม่ได้เป็นของใคร
( * )
ถ้าหาก ความฝันครั้งนี้กลายเป็นเรื่องจริง ฉันคงต้องยกให้เธอทุกสิ่ง ฉันหวังว่ามันคงจะมีค่าพอ
ถ้าหาก เธอได้เข้ามาเป็นดั่งทุกสิ่ง ฉันคงต้องยกให้เธอทุกอย่าง
และในตอนนั้น ชีวิตที่เหลือมันจะเป็นของเธอ