ตอนที่พยายาม ต้องพยายามเท่าไร
ตามกติกา เธออยู่ข้างหน้า ก็แค่คว้าเธอมากอดไว้
คิดว่าฉันชนะ ที่ได้มีเธออยู่เคียงข้างกายใกล้ ๆ
แต่ว่าฉันเองคงลืมคิดไป เราเป็นกรรมการ
* มอบเธอเป็นรางวัลให้คนอื่น ล้มแทบทั้งยืน จะฝืนเท่าไร
เมื่อสิ้นสุดวาระของใจ ผูกพันเท่าไร แค่เธอจะไปกับเขา
ส่งต่อเธอของฉันให้คนอื่น ล้มแทบทั้งยืน ก็รู้ตัวได้แล้วเธอไม่ใช่ของเรา
ก็ส่งให้เขาคืนไป
It’s kind of unplanned like I’m out of my mind แม้ว่าจะใกล้เท่าไร ไม่เคยมีเธอข้างกาย
รู้ตัวดีว่าฉันเองไม่ควรจะเสียดาย ที่หนึ่งหรือสุดท้ายก็ไม่เคยเป็นได้เลย
( * )