คราบดำๆ มันติดผ้า กะยังมีปัญญาซักออกออกกะได้อยู่ เขียนผิดแล้วอ่านดู ฮู้ว่าผิดยังลบได้
หาแนวที่ลบรอย ล่ะใจแปดเปื้อนบ่น้อย ในอดีตมาลงฝัง หาหยังเด้มาลบ จั่งสิลืมเอ๋ย เน้อความช้ำ
วันจะเคลื่อน เดือนจะผ่านผัน สามร้อยกว่าวัน กลายเป็นหนึ่งปี
ปีแล้วปีเล่า อดีตเก่ามันย้ำเตือนทุกที
ย้ำเพียงนิด สะกิดเพียงหน่อย ย้ำบ่อยๆ เหมือนใจถูกตี
ความชั่วของเขาลืมหมด ใจจำจด มองว่าแต่เขาดี
เขาจากไปเกือบสองปี ไม่หมดสักที รอยเปื้อนที่ใจ
สาวแดนใกล้ แดนใกล้ แดนไกลน้อยใหญ่ สาวไทยยุคนี้กะก็สวยขึ้นกว่าเขา แนวฮักเขาก็ยังบ่ทันหนี
สาวอื่นมีแผลใจมันยังฮักไผบ่มีได้ ถามหัวใจการบ่ลืมเขานั่น เขานั่นมันมีดีขึ้นบ่ หาคำตอบบ่พ้อ บ่ทันได้ฮักไผ
อยากควักใจออกวางไว้ตรงหน้า เอาโยนใส่ตะกร้าล้างน้ำสักสามวัน
ผ่าดูใจที่ช้ำเลือดช้ำหนอง ล้างที่แผลพุพอง จึงเก็บใจไว้นั่น
พอนอนหลับติดกันสักสิบวัน เลิกจากการนอนฝัน คงจะได้สบาย
เปื้อนที่มือ เปื้อนที่หน้าพอล้างได้ แนวมันเปื้อนที่ใจ ตี๊ที่มันเป็นตาหน่าย
ลืมไปเด้คิดพ้อแต่เรื่องวุ่นวาย โรคแบบนี้ไม่หาย ถึงตายจะเลือนไป
ไปไสพออยากเขียนเอาป้าย ไปไสพออยากเขียนเอาป้าย แขวนคอพอให้คนอ่าน
เดินผ่านว่าให้คนได้ฮู้ ว่าเป็นบ้าฮักบ่ลืม คนฮู้ตื่มว่าข่อยเศร้าเพราะหยัง
คนอกพังเฮ็ดอักษรช่ายล่าย จังแม่นเด้จังแม่นน้องต้มอ้าย เป็นหยังทำลาย หัวใจน้อ เอย