เจ็บตอนใด๋กะให้ทักมา เหงาตอนใด๋กะให้ทักหา ฮู้แค่เฮาสองคนนี่ละ สิเป็นความลับจนฮอดมื้อตาย
เหงากะจังทักหา เข้าใจอยู่ว่าสำคัญตอนใด๋ ถ้ามื้อที่เขาบ่ใส่ใจ กะให้ฮู้ว่าเจ้ายังมีอ้าย
ถึงบ่ได้เป็นคนในชีวิต กะขอสิทธิ์แนตอนที่ทุกข์ใจ
แค่ได้ปลอบประโลม ก็เป็นเกียรติหลาย บ่ต้องให้สถานะหยังเลย
* บ่ต้องฮู้ว่าฮู้สึกจังใด๋ บ่ต้องใส่ใจทุกการเบิ่งแงง
เต็มใจเสมอ เต็มใจอย่างแฮง คิดเสียว่าอ้ายกะคืออ้าย
** เจ็บตอนใด๋กะให้ทักมา เหงาตอนใด๋กะให้ทักหา
ฮู้แค่เฮาสองคนนี่ละ สิเป็นความลับจนฮอดมื้อตาย
อย่าให้เขาฮู้กะเป็นพอ ว่าความจริงแล้วอ้ายเป็นไผ
บ่ว่าเจ้าสิแนมจังใด๋ ความฮู้สึกลึกลึกของอ้าย มันบ่เคยเปลี่ยน
ตั้งแต่อ้ายเสียเจ้าไปให้เขา กะยังฮักเจ้าบ่เคยจาง ถึงทุกอย่างบ่คือเก่าแล้ว
เข้าใจดีเป็นได้แค่ไหน บ่ได้หวังฮักคืนกลับมา ซับน้ำตาด้วยความเต็มจ้าสิแนมจังใด๋ ความฮู้สึกลึกลึกของอ้าย มันบ่เคยเปลี่ยนเลย
