(นุช )เขาถิ่มไปละแม่ เขาทิ้งลูกไปละแม่ เชื่อว่าฮักแท้ แต่สุดท้ายบ่เป็นคือฝัน
บ่เคยจำเคยจื่อ บ่เคยเชื่อควมแม่ สุดท้ายอ้ายกะถิ่มกัน อุตส่าห์หอบผ้าหอบฝัน ฝากชีวิตไว้
(ป้าวี) บ่เป็นหยังดอกนาง กลับมาสู่อ้อมกอดแม่ นี่ล่ะฮักแท้ยังมีแม่คอยอยู่เคียงข้าง
บ่เคยซ้ำเคยตื่ม บ่เคยป้อยเคยด่า มีแต่นั่งปลอบใจบ่ห่าง เห็นลูกเจ็บแม่เจ็บทุกครั้ง อีคำอีหล่า
* (นุช) สะไคฟังควมแม่ คนที่แคร์ใจเฮาที่สุด สะไคฟังควมแม่ แล้วไปหยุดที่คำว่าลา
ผิดที่ลื่นควมแม่ แลนนำเขา เขาฮอด บ่หัวซา
ขอโทษเด้อแม่จ๋า ที่แม่บอกมา บ่ผิดจักคำ
(ป้าวี) บ่เป็นหยังดอกนาง บ่ว่าหยังเจ้าเลยจักเม็ด ลุกหาเวียกเฮ็ด เช็ดน้ำตาอาบน้ำกินข้าว
บ่เคยซ้ำเคยตื่ม บ่เคยป้อยเคยด่า มีแต่บอกให้ลืมเขา เขาเซาฮักกะเซาฮักเขา อีคำอีหล่า
( * )
(ป้าวี) ให้ฟังควมผุแม่เว้า ผุเพิ่นเจ้ากายมาก่อน อาบน้ำฮ้อน…ก่อนน้ำเย็น… จั่งได้เป็นน้อแม่เจ้า
อันความหวังครั้งสุดท้าย ให้แม่บายบอกเจ้าแน
อยู่ก๊บแม่ดอกผุนี้อีนางหล้าให้ส่วงเซาเด้อคำแพง….
