คงถึงเวลาที่เราต้องเรียนรู้ ที่จะอยู่และนอนคนเดียว
เพราะเธอหายไปไม่กลับไม่แลเหลียว เหลือตัวคนเดียวคงหลับสบาย
* แต่เมื่อยามราตรีมา ฉันกลัวฝันร้ายตามมา เพราะคู่นิทราของฉันหายไป
แขนเธอที่ก่ายมา คางเธอที่เกยมา ขาที่พาดมาเคยอยากจะยกออกไป แต่ตอนนี้
** โอ้ย กรนให้ฉันฟังหน่อย หายใจน้อย ๆ ที่เคยฝันหา
โอ้ย กรนให้ฉันฟังอีกครา จะไม่รีบหลับตา ไม่ว่าอีกเลย
คนเราเกิดมาเพื่อนอนคนเดียว มีคนเกาะเกี่ยวหลับไม่ค่อยลง
มีเธอข้าง ๆ ฉันก็ไม่อาจจะข่ม แยกตัวมาจมอยู่ริมเตียง
( * , ** )
โอ้ย กรนให้ฉันฟังสักที โปรดเถอะคนดีอย่าทิ้งกันไป
โอ้ย กรนให้ฉันฟังได้ไหม จะไม่รีบหลับตา นิทราคนเดียว
