แหงนมองฟ้าลาค่ำเมฆคอย อีตะเวนเคลื่อนย้อยลับลงนที
มวลหมู่ดาวหวนตาวราตรี แต่คนผู้นี้ยังบ่ได้มีคืนเฮือน
* จนปีเดือนแลนเลื่อนจากลา จนเวลาลำผ่านมาดน
ยุ่งแต่งานคาย่านแต่จน จนลืมไป ลืมไป
** จนลืมว่ามีคนคองท่า ลืมว่าเฮาลาหนีมาดน
ค่าห่วงแต่เลือนหนีความจน หลงฮอดคนฮักอยู่เฮือน
จนลืมฮอดมื้อเลือนพานไห้ หันไปบ่มีไผอยู่เฮือน
ลืมฮอดคนคอยเฮาเลือน เลือนหาย ขอโทษเด้อ
