หากเธอลองใช้ปลายปากกา เขียนบรรยาย ปลายขอบฟ้า
เธอจะไม่เจอถ้อยคำ ที่รู้สึกเท่ากันกับปลายตา
ต่อให้เสียงคำว่ารัก นั้นก้องดังในความทรงจำ
ก็ไม่เท่ากับครั้งที่ฟัง ที่รักนั้นฝังจำในหัวใจ
ความรักในวันวานที่โหดร้าย จะไร้ซึ่งความหมายถ้าเธอทิ้งไป(เชื่อใจ)
ดอกไม้จะผลิบาน เพราะยอมร่วงโรยผลัดใบ เปราะบางเท่าไหร่ยังเปิดหัวใจ
* ช่วงเวลา แค่พริบตา...... ก็มากพอจะพูดว่ารัก
ช้าพอจะเอ่ยสักครั้งให้กันฟัง และซ้ำๆก็ยังทัน
แม้เป็นเวลา แค่พริบตา.... ก็สวยงาม โปรดอยู่ตรงนี้
ให้เป็นพริบตาที่มีกันและกัน นานกว่านั้นก็คงดี ไม่มีเวลา ที่สวยงามกว่าตอนพริบตา
เพราะคำหนึ่งคำ ผ่านเรื่องราว และความผูกพัน
เอื้อนเอ่ยมันแค่เพียงวินาที โดยใช้ครึ่งชีวิตที่ฉันมี
ความรักในวันวานที่โหดร้าย จะไร้ซึ่งความหมายถ้าเธอเชื่อใจ
ดอกไม้จะผลิบาน เพราะยอมร่วงโรยผลัดใบ เปราะบางเท่าไหร่ยังเปิดหัวใจ
( * )
จะกี่วินาที แค่ตอนนี้เท่าที่มี ก็ยังโชคดี ช่วงเวลา
แค่พริบตา...... ก็มากพอจะพูดว่ารัก
ช้าพอจะเอ่ยสักครั้งให้กันฟัง และซ้ำๆก็ยังทัน
แม้เป็นเวลา แค่พริบตา.... ก็สวยงาม โปรดอยู่ตรงนี้
ให้เป็นพริบตาที่มีกันและกัน นานกว่านั้นก็คงดี ไม่มีเวลา ที่สวยงามกว่าตอนพริบตา
