ทะเลาะกันถึงตีสี่ ทำไมขนาดนั้นเนอะ ง้อทั้งคืนก็ไม่ดีอีก สิ่งใดที่เธอคาดหวัง
ฉันก็รู้ว่าเคยทำไม่ดี ให้ทำยังไงเธอไม่เคยลืมสักที
ทำบอกให้ฉันน่ะควรพอ เธอจะออกไป เธอบอกว่าฉันไม่ควรรอ
มันแย่เผื่อเธอไม่รู้ คำแรกที่เธอนั้นพูด กระแทกหัวใจของกู โดนไล่ออกจากห้องคุณ
ทะเลาะทีไร ก็ขึ้น time line ปล่อยเธอขึ้นตามใจ
เธอแค้นปานใด ไม่เป็นไรเธอแค่โทรมา ฉันเข้าใจถ้าเธอไปมีใคร
I gotta go ถ้าเธอมาคุยกันก็คงดี เพราะฉันจะรอเธออยู่ตรงนี้ ถ้าเธอไม่แคร์ เธอก็ลบฉันออกไป
* อยากรู้เหลือเกินตอนที่เราทะเลาะ เธอนึกถึงกันบ้างไหม?
แต่ฉันยังคงเหมือนเดิม ตอนที่แยกกันไป เธอรู้สึกเหงาแค่ไหน?
แค่อยากถามเธอ แค่อยากถามเธอ
แค่อยากถามเธอ แค่อยากถามเธอ
ขอโทษที่ทำให้ลำบาก เพราะถ้าเกิดมีโอกาสฉันก็อยากกลับไปแก้ไข
คำที่เคยพ่นออกจากปาก ไม่เคยสนว่าเธออยากมองกับเราไปในแง่ไหน
ถึงตอนนี้ฉันจะรู้เรื่องที่ผ่านนั้นมันนานเธอยังอยากที่จะย้อนเวลาไปวันแรกไหม และเพิ่งจะรู้ว่าคิดถึงเธอมากแค่ไหน
ฉันก็ไม่เคยที่จะคิดกันมาก่อนเลย มีอีกหลายคำได้แต่คิดไม่ได้บอกเลย
และดูเหมือนว่าทางออกที่เรามีมืดสนิทคิดไม่ออกเลย กลับมาสู่ความเป็นจริงยังไม่กล้าแม้แต่ kiss แม้แต่กอดเลย
เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับเราในเงื่อนไข รักที่เราเคยเลื่อมใส โลกก็ยังคงเคลื่อนไหว ฉันไม่อาจเป็นเพื่อนไหว
ฉันเคยยอมเธอหมด จะอดจะทน ไม่ว่าเป็นเรื่องไหน ถ้าจะบอกว่ารัก จะพูดให้ฟัง เธอยังจะเชื่อไหม
และความทรงจำมันยังพาไป ที่เราเคยอยู่ด้วยกันตอนมหาลัย
ตอนที่นั่งคู่กินข้าวโรงอาหารใน ตัวฉันเคย เคยมีเธอเป็นเหมือนหวานใจ
รักที่ให้ผมไม่แบ่ง ผมไม่หารใคร แต่ทำไมในวันนี้มันดูต่างไป
ทุกคำพูดที่ให้กันมันดูห่างไกล ไม่ให้ฉันไปถามเธอจะให้ถามใคร
