ตัวฉันเป็นชาย ไม่เคยมีรัก ไม่เคยประจักษ์ว่าหญิงงามนั้นเป็นเช่นไร
แต่มาวันนี้ เจอหญิงที่ใช่ ทำเอาหัวใจกระวนกระวายไปทั้งวัน
เธอหันมองมา หัวใจสั่นไหว แต่มันไม่ใช่ รักที่ใครเขาคิดถึงกัน
เธอทำหน้าตา รังเกียจเดียดฉันท์ เธอไม่สน ทำเหมือนว่าฉันไม่ใช่คน
* ก็ฉันตัวดำไม่น่ามอง เธอเลยไม่มองไม่สนใจ เธอไม่แลไม่เหลียวใจ ของฉันที่มีไว้ให้เธอ
เหมือนเป็นใบ้พูดไม่ได้ เงินทองก็มีไม่เท่าไหร่ เธอเลยไม่กล้าลองใจ น้องนางเลยเลือกเขา
** โอ้แม่นางรจนา ทำไมถึงทำแบบนี้ รักในวรรณคดี ไม่มีอยู่จริงใช่ไหม
เธอไม่เห็นรูปทอง ที่ซ่อนไว้อยู่ข้างใน เธอเลยไปเลือกเขาไง
โอ้แม่นางรจนา ทำไมถึงทำแบบนี้ เสี่ยงมาลัยให้พี่ควรเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ
เธอเห็นเขารวยรูปหล่อ ทิ้งฉันให้รออยู่ตรงนี้ รักเราไม่เหมือนวรรณคดี
สุดท้ายก็หนีไปรัก….กับเขา
วรรณคดีที่เล่าขาน พระเอกเป็นเงาะคือสังข์ทอง รจนาคือคู่ครอง ถูกเล่าขานกันอย่างนี้
ใยฉันจึงไม่เหมือน อย่างที่เขากล่าวว่าดี ตัวฉันมันไม่ดี ก็เลยไม่มีในบทกลอน
( * , ** )
ไม่เหมือนวรรณคดี เพราะเธอไปรักกับเขา
