ยอมรับว่าตอนที่หัวใจ น้องบ่มีไผให้พึ่งพิง
อ้ายเข้ามาเป็นทุกสิ่ง อ้ายเข้ามาเป็นทุกอย่าง ช่วยพยุงน้องเอาไว้
ทุกความเหนื่อยล้าและท้อแท้ บ่อาจมาทำให้แพ้พ่าย
ก็เพราะว่าน้องมีอ้าย คอยเป็นกำลังใจ อยู่ข้างกายยามอ่อนแอ
จากเป็นแค่หมู่ที่สนิทกัน ก็เริ่มเปลี่ยนผันมาเป็นคนฮัก
บ่คิดย่านความอกหัก บ่คิดว่าเป็นกับดัก ที่อ้ายวางแผนมันเอาไว้
ทั้งที่มีเขาอยู่ทั้งคน เป็นหยังคือตั๋วให้น้องมีใจ
จนหลวมตัวไปฮักอ้าย จนเผลอใจไปมักอ้าย ก็เลยกลายเป็นชู้
คนบ่ฮู้ไผว่าบ่ผิด คนบ่มีสิทธิ์ไปหลงมักเขา คนที่บ่แม่นของเฮา
จากแค่เหงาก็เลยต้องช้ำเป็นมือที่สามแบบบ่ตั้งใจ ก็เลยต้องเศร้า
ตกเป็นเหยื่อ แล้วมื้ออ้ายเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้ง สัจธรรมคือเรื่องจริงต้องรับเอา
เป็นคนคั่นเวลา ในยามที่อ้ายเหงา เห็นว่าเฮาเป็นส่วนเกิน
* คนบ่ฮู้ไผว่าบ่ผิด เขาเอิ้นว่าโง่ที่ให้เขาตั๋ว ที่หลวมตัวไปเผลอใจ
ถูกนินทาว่าหน้าบ่อาย แล้วเป็นจังใด๋สมใจละบ้อ จนว่ามีน้ำตา
วาดฝันไว้ก็ถูกทำลายจนเจ็บปางตาย จนกลายเป็นคนที่ไร้ค่า
เมื่อตัวจริงเข้ามาทวงของเขาคืนกลับไป สุดท้ายต้องมีน้ำตา
( * )
และความเสียใจ
