เผลอใจใฝ่ปอง จึงหมองหม่น เสียดายที่เกิดมาจน สู้ทน ฟังคำเย้ยมา
เสียดสีทิ่มแทงในใจ ผลักไสให้ไปไกลตา ค่ามีก็เพียงดอกหญ้า เจ้าดอกฟ้างามเด่น
รักจริงจากพี่ชาวดิน ยุพินจึงมองไม่เห็น ชื่นชมชาวฟ้า ใช้เงินตราเช้าเย็น
เจ้าเพลินหลงเล่น เอารักเซ่นเงินตรา
* สักวันเจ้าคง คิดถึงพี่ คิดถึงรักเก่าเรามี เจ้าพลี รื่นรมย์สมอุรา
พลอดรักกันเพียงลำพัง ต่างหวังเคียงชีวา สี่ปีไม่มีคุณค่า วาสนาพี่ต่ำ
คิดหาคนช่วยปลอบใจ นี่ไฉน แผลใจรุกราน
รักต้องติดลบ เมื่อได้พบคนงาม ปวดใจเช้าค่ำ ทวนรักพร่ำก่อนเคย
