ไม่กล้าทิ้งเสื้อที่เธอเคยใส่ ยังเก็บไว้หอมกลิ่นเธอบางๆ
ภาพลางๆ ยังอยู่ตรงที่เดิม แม้มันจะนาน แต่เหมือนผ่านไปเมื่อวาน
ไม่กล้าเก็บผ้าห่มที่เธอเคยใช้ เพราะไออุ่น ไม่เคยจากหายไป
เผลอคว้ามากอดทุกครั้งที่คิดถึงเธอ เพราะห้องนอนที่เคยแคบกับอ้างว้าง ยิ่งหนียิ่งใกล้ยิงไกลยิ่งจำ
* ไม่กล้าปล่อยมือจากความทรงจำ กลัวคืนและวันพาเธอไปไกล เธอหายไปจากเรื่องจริงและในฝัน
แต่ฉันยังยืนอยู่ กับทุกๆลมหายใจ ไม่กล้าลืม
** ภาพเธอยังซ่อนในมุมของห้อง เสียงเธอยังล่องลอยอยู่ในใจ
อยากจะลืมแต่กลับยิ่งจำ สุดท้ายเพราะพ่ายแพ้ เพราะแค่ไม่กล้า
