เหม่อมองดวงเดือนที่เข้ามาเตือนใจ ว่าเธอลาไกล ไม่มีเธอแล้ว
เกลียดกาลเวลาที่มาพรากเธอจากฉันไป เธอที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ
* โอ้ อนิจจา ได้พบเธอเพียงแค่นิทรา เพราะความเป็นจริงเราต้องลา หนีก็ไม่พ้น
กลิ่นหอมราตรีที่ล่องลอยตามสายลม ช่างหวานปนขม เพราะว่าเราต้องร้างไกล
** ก็มันคิดถึงเหลือเกิน (คิดถึงเหลือเกิน) ยิ่งดึกยิ่งนึกถึงเธอ (ยิ่งคิดถึงเธอ)
โอ้ใจใยความคิดถึงไม่ปรานี ทุก ๆ ราตรีมีแต่เธอ ในหัวใจ
ก็มันคิดถึงเหลือเกิน เนิ่นนานเท่าไรที่เราไม่ได้กอดกัน
มาเจอแค่ในความฝันก็ยังดี ทุก ๆ ราตรีช่างเนิ่นนาน จะผ่านคืนนี้ไปเช่นไร
ถ้าหากมีโอกาสอีกสักครั้ง ก็อยากนั่งคุยด้วยและถามไถ่
ส่วนฉันยังไหว เพราะฉันอยู่ได้ ไม่ต้องเป็นห่วง
มีเรื่องราวมากมายอยากเล่าให้ฟัง ตั้งแต่เมื่อวันที่เราไม่เจอ
ฉันอยากพบเธอเพื่อกอดสักครา และกล่าวอำลาเป็นครั้งสุดท้าย
( * , ** )
มาเจอแค่ในความฝันก็ยังดี ทุก ๆ ราตรีช่างเนิ่นนาน จะผ่านคืนนี้ไปเช่นไร
