เจอเธอครั้งแรก แยกไม่ออกอะไรคือจริงคือฝัน เธอเหมือนดั่งกับแก้วนัยน์ตาเธอใส ทุกครั้งที่มองที่ฉัน
ตำหนิเธอเยอะแค่ไหน ใครเห็นเป็นอื่นแต่ฉันคงไม่เป็นงั้น ความจริงที่บาดทำเลือดแค่ไหล แต่เหตุไฉนจึงมีรอยช้ำ
สรุปใครที่รั้ง ? เพราะเธอบอกเธอคอย บางเรื่องเธอเองแค่พลั้ง ที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้คาด
ยอมรับในความสามารถ หัวข่าวที่เธอโดนพาดจะลง แต่ฉันไม่สนจะตายกี่ชาติ ตามมารยาทฉันก็จะชม
คนก็คนเหมือนกัน แต่ผมไม่ทราบ ผมเลือกจะรั้นจะทน คำที่พูดเธอก็จะฟัง ไม่ว่ากี่ครั้งแม้ฉันจะจน
เลยมอบเธอได้ทุกอย่างจะเหยียบจะย้ำ แม้ว่าบนนั้นจะคม
ความห่วงทั้งเยื่อทั้งใย ตามที่เธอหวังก็ให้ทั้งนั้นแม้ฉันจะซม
เวลาที่เปลี่ยนไป เข็มนาทีไม่หยุดเดิน เธอไม่ได้เปลี่ยนใจ แค่เพิ่มให้รักมันขาดเกิน
บังเอิญเกินไปหรือเปล่า เหมือนซ้ำเรื่องเดิมที่ผ่าน เชิญเธอจะทำไรเธอก็ทำ เชิญเอาเลยตามที่อยาก
* รักเธอรักมันมากขอถามสักอย่าง ตรงไหนฉันพลาด ? อะไรที่คนไม่ทำขอถามจริง ๆ ทำไมเธอกล้า ?
เอาผมไปฆ่าให้ตาย \" ก็รักคุณอยู่ดี \" สัญญาจะไม่เสียดายที่เธอเคยให้ใจไปอยู่ฟรี
ทำปาดน้ำตาบนหน้า ความรักของฉันมันดูไร้ค่า เหมือนอ่านละครน้ำเน่า แล้วตีบทสวมเป็นบทไอ้บ้า
เอาเลยเอาใจไปกักกัน หัวใจที่ทอนแบบผลัดวัน ไม่สนว่าเธอจะคืนเมื่อใด แต่ตอนเราตายคือจากกัน
ถ้าฉันไปจีน ทะเลชวา ตอบคำถามทีว่าเธอจะรอถึงสามปี ให้ฉันกลับมาเป็นสามี
ตราบใดที่ตัวฉันนั้นยังคงไม่หมดลม ภาระมักมาจากความหลัง
ตัวตนในก็อดีตคือความฝัน และในปัจจุบันก็ต้องอดทน
ทุก ๆ คำคนดูถูกที่มันถาโถมกันเข้ามา พร้อมกันแบบรายเรียง
ละทำไมเธอไม่รอฉันละ My dear ? หรือเพราะตัวฉันนั้นมันหม้ายเบี้ย
แม้ว่าเธอไม่ได้พูดกันต่อหน้า แต่ว่าตัวอักษรเขียนในจดหมายมันไม่หลอกกัน
เหมือนไม่ได้มีแค่เธอที่ไม่ชอบฉัน แม้ธรรมชาติก็ไม่ชอบฉัน
เหมือนตอนกลางวันอาทิตย์มันจ้องจะแผดเผา ทำเอาแสบผิว
ส่วนกลางคืนดวงจันทร์ที่สะท้อนผ่านแก้วเหล้า มันก็แอบเหงาใจก็แอบหวิว
ว่าที่ผ่านเนี่ยมันจริงหรือไม่จริง แล้วตัวฉันนั้นมันผิดหรือไม่ผิด
ที่ให้เธอรอแบบไม่คิด แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นที่จะนึก เก็บความเลวฉันไว้เป็นที่ระลึก
ไม่อยากสัญญาอะไรคำหวานที่ไหนก็คงไม่ซึ้งพอ
ที่รักกรุงเทพมันไกลเหลือเกินผมคงจะไปไม่ถึง woah…
