เนื้อเพลง ฟ้ากับดิน ต้าร์ วัชรากรณ์
อ้ยคนจนหม่นหมองต้องอนาถ กำเหรียญบาทไม่กล้าซื้อเหงื่อมือไหล
ห่างกับน้องขึ้นห้างหรูดูที่ไกล เลือกจับจ่ายสินค้าราคาแพง
หรือการงานนั้นก็ดีกว่าพี่แน่ นั่งห้องแอร์อยู่หน้าคอมในเมืองแสน
ส่วนพี่นี้กรรมกรคนขายแรง ชนชั้นแบ่งไม่อาจเอ่ยเผยความใน
ละใจเอ๋ยใจมึงช่างกล้า ไปหลงมักเทียบเทียมหงส์ ปลงหัวใจให้เซาคิดห่างลาล่ะเด้อน้อง
ดินกับฟ้า โบราณว่ายังมาคู่กัน ส่วนข้านั้น คิดว่ามันไม่ใช่
ฟ้าสูงดินต่ำ จะเทียบชั้นกันได้อย่างไร สิ่งฝันตั้งไว้ สายแนนอ้ายคงบ่มี
ถ้าถามว่า ข้ารักเจ้าเพียงใด อ้ายพร้อมมอบกาย ถวายได้ทั้งชีวี
ร่างเป็นเถ้าถ่านไม่มีใครเข้ามาแทนที่ หัวใจดวงนี้ ขอพลีให้เธอแก้วตา
สุดดินฟ้า บ่มีไผเทียบท่อ ขอเพียงเจ้าฮักมั่น สัมพันธ์นั่นบ่จา
บ่เลิกล่าล้าง แม่นมีอุปสรรค ทำเพื่อคนตัวเองฮักบ่เมื่อยเคยบ่ล่า
มาบัดนี้ คงเป็นแค่ความฝัน ภาพที่เห็นนั้น มันชัดเจนยิ่งกว่า
น้องคงคนใช่ พี่ดีใจให้แล้วก่อนลา โชควาสนาฟ้านั้นมากั้นทาง
ขึ้นไม่ได้ ไปก็ไปไม่ถึง รักมาเพียงครึ่ง ก็มีผู้มาแทรกกลาง
เรือรักจมดิ่ง อ้ายก็เสี่ยงชีวิต อับปาง ลอยเคว้งขวาง เหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ
มันสูญสิ้น เฮาคือดินด้อยค่า วาสนาต่ำอ้ายบ่พอได้สู่ขวัญ ว่าฟ้านั่น โอ๊ยฟ้านั่น ได้ตั้งแต่แนมเห็น
ยืนมือซาวจองดึง แมนบ่ถึง เด้อเทิงฟ้
