เหน็ดเหนื่อยมากเลยใช่ไหม กลั้นหายใจมานานเท่าไร
ในโลกที่มันดูหมุนเร็วเกินไป ต้องวิ่งตามใคร จนเหมือนว่าใจจะเร่งไม่ทัน
เปิดกระจกให้ลมเข้ามา ให้แสงแดดส่องกระทบตา
สูดหายใจ กลิ่นดอกไม้ที่ปลิวโชยมาย้ำเตือนว่า คงถึงเวลาต้องพักสักที
* แค่ปล่อยความคิดเอาไว้ ให้ลอยไปพร้อมลมข้างทาง มองฟ้าสีครามสดใส ชมภาพวิวระหว่างทาง
ความสุขที่อยู่ไม่ไกล ได้นั่งข้างเธอ
แค่ขับไปบนถนน ให้ลมช่วยพัดความวุ่นวาย ชีวิตจริงเป็นอย่างไร ทิ้งมันไปก่อนเลย
บนเส้นทางที่มีเธอกับฉัน ได้พบแล้วที่พักใจ
ผ่านทุ่งนาเขียวขจี ริมฝั่งน้ำ ผ่านโค้งลัดเลาะ ทะเลหมอกยามเช้า
มหาสมุทรสะท้อนเส้นขอบฟ้า มันช่างงดงาม ฉันโชคดีได้เห็นไปพร้อมเธอ
ดั่งพระอาทิตย์คู่ทุ่งทานตะวัน ในทุกเส้นทาง เธอหันมาเจอฉัน
ยอดดอยภูผาถึงใต้น้ำอันดามัน ไกลแค่ไหน ก็มีสองเราอยู่ใกล้กัน
( * )
** มีเธอและฉัน กับเพลงของเราเปิดคลอ แม้ทางจะไม่คุ้นเคย ไม่กลัวเพราะเราอยู่เคียงข้างไม่ห่าง
หมู่ดาวนับล้าน นั่งมองด้วยกัน จอดรถข้างทาง ให้นาฬิกามันเดินช้า ๆ อยู่ตรงนี้นาน ๆ
