"บ่อยครั้งที่เรา ต้องเอ่ย..คำร่ำลา แต่ทุกครั้ง การเดินถอยมาไม่ต้องเสียน้ำตา
ครั้งนี้กลับดูยากกว่า ครั้งนี้มีแต่รอยน้ำตา
มันเริ่มที่เรา เดินผ่านความปวดร้าวเก่าๆ เราชินตา
กลับมามองตรงนี้เพิ่งรู้ว่า เดินมาไกลจนถึงตอนที่ต้องลา
มันคงถึงเวลา เดินออกมา กลับมารักตัวเองอีกครั้ง
ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปบ้าง เก็บไว้มาเนิ่นนาน จากตรงนี้ต่อจากนี้ ทั้งเธอและฉัน
จะเก็บไว้ข้างใน จากตรงนี้ไป เก็บภาพเรื่องราวดีดี เอาไว้
ถึงทางแยกก่อนลาจากไป ยิ้มให้กันแทนคำสุดท้าย
มันคงถึงเวลา เดินออกมา กลับมารักตัวเองอีกครั้ง
ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปบ้าง เก็บไว้มาเนิ่นนาน จากตรงนี้ ต่อจากนี้
(มันคงถึงเวลา เดินออกมา) ทิ้งมันไว้ ฉันว่าเราต้องไป (ปล่อยมือไปจากกันตอนนี้)
ก่อนเราจะเสียทุกอย่างไป (แต่ในสุดท้ายจะผ่านไป)
ไกลแสนไกล (จากเริ่มต้นจนสุดท้าย) ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปบ้างเก็บไว้มาเนิ่นนาน
จากตรงนี้ต่อจากนี้ ทั้งเธอและฉัน (เหนื่อยและล้าจนหมดใจ)
จะเก็บไว้ข้างใน (รู้ตัวอีกทีก็สาย) จากตรงนี้ไปเก็บภาพเรื่องราวดีดีเอาไว้ (บอกลากันเพื่อเริ่มใหม่)
ถึงทางแยกก่อนลาจากไป (เก็บเรื่องดีๆเอาไว้) ยิ้มให้กันแทนคำสุดท้าย (ครั้งสุดท้าย)
