มองดูตัวเธอกับใครคนนั้นก็พอเข้าใจ ฉันอาจจะมีอะไรที่ทำให้เธอไม่ได้
เธออาจจะเปลี่ยน แต่ฉันที่ยังคงเป็นคนเดิม ในบทสุดท้าย โลกก็เหวี่ยงเธอหายไปเพื่อพบคนใหม่
น้ำตา ที่เธอไม่ทน ให้เปลี่ยนเป็นฝนที่หล่นจนหมดฟ้า ก็ยังไม่เป็นผลอะไร
ได้เท่านี้ก็ดีมากพอ และในวันนี้ฉันต้องเข้าใจ
* ว่าสรรพสิ่งยังหมุนต้องเวียนและวนไปตามลิขิตของฟ้า
แปรไปตามเรื่องกาลเวลา แล้วสักวันนั้นเธอต้องหายไป
คงจะมีเพียงเราที่ยังเหมือนเดิม ไม่ใช่เรื่องบังเอิญถ้าวันนั้นเธอต้องตัดสินใจ
แค่หมดเวลาให้เราได้รักกันแค่นั้นเอง
เหมือนกำลังยืนบนโลกที่ย้อมด้วยฟิล์มสีเทา มองไปทางไหนก็คงไม่ต่าง ยังทรมาน
คงเป็นบทเรียนให้คนอย่างฉันต้องยอมรับมัน เพราะบทสุดท้าย โลกก็เหวี่ยงเธอหายไปเพื่อพบคนใหม่
ก็เพราะว่าน้ำตา ที่เธอไม่ทน ให้เปลี่ยนเป็นฝนที่หล่นจนหมดฟ้า ก็ยังไม่เป็นผลอะไร
ได้เท่านี้ก็ดีมากพอ และในวันนี้ฉันต้องเข้าใจ
ในวินาทีที่มีเธอข้างกาย แค่อยากจะเก็บช่วงเวลานั้นไว้ ไม่ให้หายไป
ลึกๆก็รู้สักวันเธอต้องไปกับใครสักคน ฉันโทษตัวเองทุกครั้งที่ฉันนั้นต้องทุกข์ทน
ที่ปล่อยเธอไปอย่างนั้น ฉันกลับไม่รู้วิธีจะรั้งให้เธออยู่กับฉัน
