หันกลับมาอีกทีไม่มีอีกแล้ว คนที่คอยห่วงใยรอยยิ้มบนใบหน้านั้น
ความหวังที่วาดฝัน สัญญากันไว้ เสียดายไม่ทันได้อยู่ดูกัน
หันกลับมาอีกทีไม่มีกันอยู่ข้างข้าง มองกลับมาอีกครั้งไม่เหมือนเดิมอย่างในวันวาน
คิดถึงคนทางนั้น คิดถึงกันบ้างไหม เสียใจไม่ทันได้บอกลากัน
* ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีสัญญาณเตือน กะทันหัน ม่มีลางสังหรณ์
** กลับกลายเป็นไดอารี่ พื้นที่ใจจดบันทึก
น้ำตาแทนสายน้ำหมึก ความรู้สึกแทนตัวอักษร
กระดาษปากกา แทนความ ห่วงหาอาทร
เวลาไม่อาจจะย้อน ถ้ามีกันอยู่ด้วยตอน นี้ก็..คงดี
