เหตุการณ์ของเราเริ่มบนฟ้าคราม จากคุณ จ้องตา ส่วนผม ต้องใจ
แต่ไม่รู้เลย, ไม่รู้เลย ว่าข้างในนั้นคุณนึกคิดยังไง อาจเพียงแค่มองแล้วเลยผ่านไป
อย่างเช่นคนไม่รู้จัก.. อยากถามซักคำเพื่อคลายขุ่นใจ..
(ออกไปก็คงดี) แค่หวังเครื่องบินวิ่งลอยต่อไป.. (ก็คงดี)
ผ่านดวงม่านตาคู่นึงนั้น ดั่งคืนและวันเคลื่อนวนหยุด เปลี่ยนฉันให้เหมือนคนโง่งมชั่วครา
ผ่านตรงที่เดิมที่ผมนั่งอยู่ ถูกรอยยิ้มคุณให้คิดไปไกล แต่ครบ ชั่วโมง คุณเดินจากไป
อย่างไม่น่าจะหวนกลับ.. ไม่น่าจะหวนกลับ เธอไม่น่าจะหวนกลับ ฉันเหมือนคนโง่งมชั่วคราว
(อยู่ตรงนี้, อยู่ตรงนี้) (บนเครื่องบิน..) ตรงนี้.. หวังเครื่องบินวิ่งลอยต่อไป อย่างงั้นก็คงดี
