ในวันนี้โลกดูไม่เหลือใคร ในคืนที่ชอกช้ำเสียใจ
ดวงดาวไม่มอบแม้แสงไฟ ไร้ไครรอบๆ ไร้อ้อมกอด ไร้แสงใด
ในวันนี้โลก ดูไม่เหลือใคร ในคืนที่ชอกช้ำเสียใจ
ดวงดาวไม่มอบ แม้แสงไฟ ไร้ไครรอบๆ ไร้อ้อมกอด ไร้แสงใด
มีคนมีตั้งมาก ความหมายตั้งมาย เหตุใดเราจึงมอบดวงใจให้เขาไป
ถึงรู้ว่าต้องชอบ ถึงรู้ว่าสายไป เหตุใดเราจึงชอบ ความเสียใจ
เมื่อปัจจุบันไม่ดีพอ อดีตจึงถักทอความสำคัญ ดวงจันทร์อาจนั่งรอ
เพื่อให้มนุษย์กรอกลับมาพบมัน ดังเช่นเขาและเธอ โดยมีผ.อ
เป็นคืนนยืนรอส่งเธอ ขึ้นกระเช้าขึ้นกลับไปให้เขาได้ซบกัน
ส่วนฉันคือโลกที่เธอนั้นไม่อาจหมุนตาม หรือฉันเป็นดาวหางสวยงามแค่ชั่วครู่ยาม
( * )
เวลาที่ทุกข์ ใจ มาจากเรื่องที่สูญทุกครั้งไป เรื่องราวที่ทุกข์ ใจ มาจากเรื่องที่สูญทุกครั้งไป
เวลาตรงนั้นไม่หมดลง เวลาตรงนี้คงหมดแล้ว เวลาตรงนั้นไม่หมดลง เวลาของฉันคงหมดแล้ว...
เวลาตรงนั้นไม่หมดลง เวลาตรงนี้คงหมดแล้ว เวลาตรงนั้นไม่หมดลง เวลาของฉันคงหมดแล้ว...
ในวันนี้โลก ดูไม่เหลือใคร ในคืนที่ชอกช้ำเสียใจ
ดวงดาวไม่มอบ แม้แสงไฟ ไร้ไครรอบๆ ไร้อ้อมกอด ไร้แสง...ใด
