ป็นได้เพียงพระจันทร์ ที่ไม่มีสิทธิ์จะเคียงดาว ในค่ำคืนที่เหงาทำได้แค่ส่องแสงเบาๆ
เธออยู่สูงเกินฉันธรรมดาคนเดินดิน เหมือนดั่งเส้นขนาน ที่สวนทางกับความจริง
วาสนาบ่เท่ากัน เลยบ่กล้าจะฝันไกล เธออยู่สูงเหมือนดาวบนฟ้า ส่วนฉันแค่โคลนปนดินทราย
รักเธอเท่าไร ทำได้เพียงแค่ยืนมอง ฝันที่วาดไว้ สุดท้ายก็คงต้องจำยอม
ฉันเพียงคนธรรมดาคงไม่กล้าเกินจะฝัน คงทำได้เพียงเฝ้ามองดูเธอในทุกๆ วัน
เวลาที่เธอนั้นยิ้มเหมือนโลกหยุดหมุนตรงนั้น ยิ่งเข้าใกล้เธอมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้ว่าเราต่างกัน
เสื้อผ้ารถราชีวิตเธอดีทุกอย่าง ส่วนฉันมีเพียงแค่หัวใจแค่เพียงเท่านั้น
ได้เดินข้างเธอแค่เพียงไม่นาน ฉันก็เริ่มเข้าใจ สายตาของใครที่มองฉันมา ฉันไม่คู่ควรกับใคร
ฉันจะอยู่กับเธอแค่เพียงในยามที่ตอนนอน ฝันที่มีเธออยู่ มันดีมันดังในบทละคร
แต่ในความเป็นจริง ไม่เคยมีฉันเลยสักตอน ฉันเลยเขียนออกมาเป็นเพลง เป็นคำสบด เป็นกลอน
( * )
เป็นผู้ชายคนธรรมดา ฉันคงไม่มีปัญญาเท่าไร ถ้าบอกว่าเธอนั้นรักฉันจริง งั้นขอให้เธอนั้นทิ้งกันไป
ถ้าเทียบกับเขาน่ะเอาจริงๆฉันคงไม่มีอะไร ฉันเพียงแค่อยากจะรู้ ว่าเธอรักฉันนั้นเป็นเพราะเหตุฉไน
ฉันพอเข้าใจว่าไม่มีใคร ที่เขานั้นอยากลำบาก ได้โปรดช่วยไปไกลๆ สักทีได้ไหม ฉันมีแค่เพียงลมปาก
ชีวิตของฉันไม่มีอะไร มองดูก็น่าอนาถ เธอไม่จำเป็นต้องมาคาดหวังอะไร กับคนไม่มีราคา
ตอนยอน ตะ ตอนยอน นอยนีนอน นี่นอยนีนอย ใจฉันยังคงแรมรอน
ตอนยอน ตะ ตอนยอน เธอก็คงรู้ดีแก่ใจ งั้นก็ไปเถอะงามงอน
