ตอนเช้าใส่สูทดูดี พูดธรรมะ มือพนมไหว้พระ หน้าโต๊ะทำงาน
สอนคนอื่นเรื่องดี มีศีลมีธรรม แต่ในเงามืดนั้น มือไหว้เงินมืดมน
คำว่าความดี มันก็แค่หน้าฉาก ชีวิตจริงลำบาก แต่ปากยังสอนใคร
ลิ้นหวานเหมือนน้ำผึ้ง แต่ใจหยาบเหมือนหิน ยิ้มให้คนทั้งเมือง แต่แอบกินอยู่ข้างใน
* ไม่มีใครเห็นแผลที่คนอื่นได้รับ ไม่มีใครนับหนี้ที่ใจต้องจำ
ความจริงถูกฝัง ในพรมนุ่มหนา เหมือนฝุ่นใต้พรมเหยียบไปมา
** พอถึงสี่โมงเย็น ใครๆ ก็เป็นคนดี ประวัติที่อ่านวันนี้ ไม่มีด้านมืดที่เคยมี
ชีวิตที่ทำใครพังถูกกลบด้วยน้ำตาพิธี คนชั่วยังกลายเป็นคนดี ตอนสี่โมงเย็น
พวงหรีดเรียงราย เหมือนเครื่องหมายยศ ปรบมือให้ชีวิต ที่จบลงในโลง
คำสวดกล่อมโลก ให้เชื่อว่าเขาดี แม้แผลของคนทั้งชีวิต ยังไม่หายดี
( * , ** )
พอถึงสี่โมงเย็น ใครๆ ก็เป็นคนดี ประวัติที่อ่านวันนี้ ไม่มีด้านมืดที่เคยมี
ชีวิตที่ทำใครพังถูกกลบด้วยน้ำตาพิธี คนชั่วยังกลายเป็นคนดี ตอนสี่โมงเย็น
เสียงไฟแตกดังแตกดังกลางวันลา ความจริงถูกเผาพร้อมกาย
เหลือไว้เพียงชื่อที่ดูสวยงาม บนป้ายหิน ของคำโกหกสุดท้าย
