คงอีกไม่นาน ที่ต้องเอ่ยคำลา โอ้ดวงแก้วตา เจ้าต้องจากลาไกล
ไปอยู่ไกลสุดโพ้น พบผู้คนเมืองใหม่ ไปเพื่อความสดใสของชีวิตตน
คงเป็นเพราะเรา ที่กำเนิดมาจน หากให้ลูกทน แม่สุดละอายใจ
พ่อเจ้าเป็นทหาร นานแสนนานที่หายไป เป็นหรือตายไฉน ไม่หวนกลับมา
*......หวูดแตรรถไฟ เหมือนกรีดลงกลางใจของแม่ หวังก็เพียงแค่ ชีวิตลูกดีกว่า
แอปเปิ้ลลูกน้อย เผื่อเจ้าหิวระหว่างขึ้นมา เสื้อตัวหนาหนา ให้เจ้าห่มนอน
**.....คงจะแสนนาน กว่าลูกจะกลับมา แม่เฝ้าภาวนา พร่ำสวดมนต์ขอวอน
ให้เจ้าเป็นที่รัก เชื่อฟังที่เขาสั่งสอน แม่จะกล่อมเจ้านอน เมื่อลูกกลับมา
