เบื่อที่ต้องนั่งเรียน ไม่รู้นานแค่ไหน เวลาที่เดินหมุนไป ไม่รู้ทำไมนานจัง
และตัวฉันก็เหมือนโดนทอดทิ้ง เอาไว้ข้างหลัง
สิ่งที่ครูได้ย้ำ ย้ำเรื่องสำคัญ ที่ตะโกนให้ฟังพูดซ้ำ ๆ ให้เราจดจำครั้งนั้น
สอบอะไร เรื่องไหน ก็เตรียมตัวให้ดีแล้วกัน หรือบางทีก็เป็นพวกเทคนิคอะไรเช่นนั้น
หมาตัวหนึ่งตัวนั้นหลงเข้ามาตรงนี้ ที่กลางสนามโรงเรียน ชื่ออะไรไม่รู้ ฉันก็ไม่เคยเห็น ว่ามันนั้นมายังไง
มันแค่เดิน เดินไปเดินมาอย่างนั้น โดยไม่มีอะไรผูกมัด Ah น่าอิจฉาจัง ดูช่างมีอิสระแบบนี้
* อยู่ตรงนี้เรื่อยไปแล้วไง ก็คงไม่มีอะไรแตกต่าง
เปิดประตูห้องเรียน แล้วเรากระโดดก้าวไปพิสูจน์เส้นทาง
มองแผ่นฟ้าสีครามงดงาม แล้วเราออกวิ่ง แล้วไปด้วยกัน
นี่คือรถไฟแห่งความหวังวิ่งไปสู่วันพรุ่งนี้ของเรา
อยากจะทำก็ทำได้เลย ก็ลุย ถ้าเราจะทำซะอย่าง
ป้ายความฝันที่ชานชาลาไม่ไกลเท่าไร ต้องไปสักวัน
บัตรโดยสารของเรา ตั๋วแห่งวัยเยาว์ใบนี้ต้องกำให้มั่น
ก้าวขึ้นรถไฟแห่งความหวัง มาเลยตอนนี้ด้วยกันพวกเรา
กริ่งระฆังที่ดังก้องฟ้าสีคราม นี่คือสัญญาณเดินทาง
และในวันที่ล้ม ก้มหน้าแล้วยอมแพ้ มันก็คงเป็นวิธีที่ใช้แก้ปัญหาซ้ำ ๆ
หากว่าเราอดทนอีกนิดหนึ่ง ลองพยายาม ก็จะได้เจอดวงดาวดวงที่เราเฝ้าตามค้นหา
แม้ว่าที่ปลายทาง แสงในอุโมงค์นั้น มืดมิดไม่เห็นอะไร
รออีกหน่อยไม่นาน ม่านจะเปิดออกมา แสงอาทิตย์ก็จะสาดส่อง
โลกที่อยู่ตรงนั้นยิ่งกว่าปาฏิหาริย์ ถ้าเชื่อมั่นว่าในสักวัน Ah ยิ่งวิ่งเท่าไร ยิ่งได้รางวัลกลับมาเท่านั้น
ต่อให้ครูและพ่อแม่เราหรือใคร คาดหวังมากมายเท่าไร
แค่โยนทิ้ง โซ่ที่ล่ามไว้จะหนักแค่ไหน ไม่ต้องสนใจ
จะไม่คิดไม่กลัวเรื่องใด ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเสี่ยงยังไง
นี่คือรถไฟแห่งความหวังมุ่งไปบนทางข้างหน้าของเรา
ออกเดินทางก้าวไปด้วยกัน และสิ่งสำคัญ ไม่ท้อไม่หยุด
จะไม่หัหลังมอง เหลียวขวาหรือซ้าย วิ่งไปให้สุดเส้นทาง
เหงื่อที่ไหลก็ปล่อยมันไป ล้างใจแล้วทิ้งมันไว้บนราง
นี่คือรถไฟแห่งความหวัง ความปรารถนาที่พร้อมจะไป
อยู่ที่เรากำหนดเองว่าเดินทางเมื่อไร ที่ไหน ยังไง
รั้วตาข่ายตรงนั้น ช่องที่ขาดจากกัน ก็คิดว่าพอมีทาง
เข้าและออกตรงนี้ มันก็สะดวกอยู่นะ ที่จริงก็ดูง่ายดาย
ฉันเองแหละที่คิด เชื่อไปว่าวันนั้น หากว่าทำมันจะได้ไหม Ah ก็เป็นเพราะวัยรุ่น ไม่พอใจสักทีแหละนะ
( * )
นั่นคือสถานีที่พร้อมเดินทางแล้ว นี่คือรถไฟแห่งความหวัง ไม่ว่าเมื่อไรก็จะรอเธอ"
