มองกระจกทีไร ก็เจอใครคนหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตเหมือนคนใกล้ตาย ทั้งทั้งที่เขายังมีลมหายใจ
ทุ่มเททำดีเท่าไร เท่าไร สิ่งที่ได้กลับมาก็คือเสียใจ ฉันคงทำดีไม่พอ หรือโลกนี้ไม่มีใครอยากเห็น
ยื่นมือออกไปเท่าไหร่ ทั้งกายและใจก็ยิ่งบอบช้ำ
เหมือนเกิดมาเพื่อยอมรับในสิ่งที่เขาทํา ไม่อยากจะสู้ ถ้าฉันไม่ได้เจอเธอ
* ในวันที่ฉันเหนื่อยล้า จนอยากหลับไหลไม่ลืมตา เธออยู่ที่ไหน ทำไมเพิ่งมา
ในวันที่โลกกล่าวหาฉัน ทำชีวิตฉันสั้นเกินไป ไม่อยากจากไปไหน สุดทนฝืน โอที่รัก
อยากจะกอดเธอ ทำไมเพิ่งมา ฉันที่เคยไร้คุณค่า ไม่อยากมีชีวิตจนเมื่อมาเจอเธอ
ยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำ และมีอีกหลายที่ ที่อยากจะไป
มีคำรักอีกหลายแสนล้านคำ ที่ฉันยังไม่ได้พูดออกไป
แต่ความจริงก็ตอกย้ำ ว่าเวลาของฉัน..กำลังจะหมดลง
( * )
ฉันกลัวความพรากจาก กลัวว่าเราจะไม่ได้ยืนอยู่เคียงกัน
ไม่ว่าชาติไหน ขอให้เราเจอกันไวกว่านี้ (ฮืม) ฝากน้ำตาฉัน หยดลงบนมือของเธอ
