ลาจากบ้านนาไปอยู่เมืองกรุง อย่าลืมผ้าถุงถิ่นจรก่อนจาก
คงลืมหมดแล้วแหละคำสัญญา ที่เคยให้มาว่าจะหลบใต้
ลูกเนียงลูกต้อยังเหนาะเป็นหม้าย เธอลืมแกงใต้แล้วหม้ายคนดี
หายหน้าหายตาลืมคำชันชี หวานใจคนดีทำพี่นั่งเศร้า
* ยอดหมุ้ยหัวครกทกเอาข้างหลา แม่ยอดกานดายังจำได้หม้าย
ไปอยู่เมืองกรุงอย่าลืมถิ่นใต้ เธอรู้ตัวหม้าย ว่าคิดถึงอย่างแรง
** หลบมาตะน้องอย่าให้พี่คอยนาน แม่แก้วนงคราญหายไม่เห็นแม้เงา
นั่งเห็ดแลทางมันพาใจเงียบเหงา ที่รักของเราพรือไม่หวนคืนใต้
หรือเธอไปหลงไปชมคนเมือง เห็นเค้าลื่อเลืองทำให้พี่ข้องใจ
มันหยับไม่หนุกมันพรือโฉ้ใจ หรือเธอมีใครทางนั้นเสียแล้ว
( * , ** )
หรือเธอมีใคร ทางนั้นเสียแล้ว
