"ลูกเห้อ หลานเห้อ ต่อรื้ออีเจอดีกันหล่าว นุ้ยอย่าเพิ่งลืมแม่เฒ่า ที่เคยเลี้ยงเจ้าในวัยเยาว์
เคยสั่งเคยสอน ว่าอย่าอยากได้ของเขา ให้พอใจของเรา อย่าเป็นคนเอาแต่ใจ
* กับข้าวกับปลา ที่เคยหุงหาให้กิน เจ้าเคยนอนชักกลางดิน นอนดิ้นกลางทราย
ถ้ายังไม่หยุดร้อง จะโดนก้านยมตีขาลาย นุ้ยยังจำได้หม้าย ที่แม่เฒ่าสั่งสอน
** เป็นห่วงเป็นใย เมื่อเจ้าเติบใหญ่ขึ้นมา เจ้าอย่าลืมคนชรา ที่เฝ้าเลี้ยงดูแล
ไม่ใช่ใครที่ไหน นี่คือแม่ของแม่ กล่อมเจ้านอนตอนงอแง (นี่แหล่ะคือแม่เฒ่า)
*** จุดกระดำดำรอยคล้ำที่ปะปน อายุอานามมากล้น จึงไร้คนเข้าหา
สติและสังขาร นานวันก็เชื่องช้า แต่ยังเหลือปัญญา จดจำหลานรัก
( * , ** , ** )
