โซฟาตัวเดิม วันนี้ดูกว้างกว่าเดิม ฝุ่นละอองสะท้อนแสงไฟ เหมือนกลุ่มดาวที่ลอย..เคว้ง
เสื้อคลุมของเธอยังพาดอยู่ตรงนั้น แต่แรงดึงดูดเธอกับฉัน
มันหายไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ไม่เหลือแม้แต่แรงสั่นสะเทือน
* คลื่นความถี่ที่เราเคยจูนตรงกัน ตอนนี้กลายเป็นแค่เสียงคลื่นซา
ฉันติดอยู่ในสูญญากาศ ของความทรงจำ ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันไป...
** ปล่อยให้รักเราสลาย กลายเป็นฝุ่นอวกาศ ไม่ฟูมฟาย ไม่ร้องขอ แค่ลอยคว้างไปช้าๆ
ภาพเธอยังชัดเจน เป็นภาพอดีตสีสวยงาม ฉันแค่ยิ้มรับการร่ำลา ในจักรวาลที่ไม่มีเธอ
ทุกอย่างพังลงอย่างงดงาม...
กาแฟแก้วเดิม รสชาติมันเริ่มจืดจาง เวลามันเริ่มหมุนกลับข้าง เดินช้าลงไปทุกที
บทสนทนาที่เธอบอกลา ยังก้องอยู่ในหัว เสียงทุ้มต่ำของความว่างเปล่า มันดังกว่าที่เคย
ระบบหัวใจแจ้งเตือนว่า...จบแล้ว
( * , ** )
สัญญาณขาดหาย... พิกัดเริ่มจะถูกลบ... ถอดปลั๊กหลุดออกจากระบบ...
ลอยคว้างต่อไป... ในจักรวาลที่ไม่มีเธอ... เป็นแค่ฝุ่นอวกาศ.
