และแล้วท้องฟ้าก็เริ่มจะมืดมิด และแล้วชีวิตต้องวนกลับไปดังเดิม
ยังคงเหน็บหนาวเดียวดายอยู่ลำพัง ยิ่งไขว่คว้าเท่าไร ก็ยิ่งเลือนราง ยิ่งทรมาน
* ได้แต่เพ้อว่าเธอจะกลับคืนมา ยังภาวนาแม้รู้ว่า มันไม่มีจริง มันไม่มีจริง
มันไม่มีอะไรจะเหมือนเดิม
ได้แต่หวังโง่ ๆ ลม ๆ แล้ง ๆ รอไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่า มันไม่มีจริง มันไม่มีจริง
แม้ว่าฉันจะทำยังไง เธอคงไม่กลับมา
ใครกันจะย้อนเวลาแห่งชีวิต ใครกันจะคิดว่ามันจะเจ็บเจียนตาย
เธอคือความหวังของคนที่สิ้นหวัง แต่ยิ่งหวังเท่าไรก็ยิ่งเลือนลาง เจ็บปวดเหลือเกิน
( * )
ชีวิตที่เหลือ แม้มันต้องเดินต่อไป แต่ฉันไม่รู้จะเดินไปทางไหน เมื่อไม่มีใคร
( * )
ไม่มีวันกลับมา"
