กูเฝ้าถามตัวเอง ว่าทำทุกวันนี้ไปเพื่อใคร เพื่อชีวิต เพื่อเงินทอง เอามากอง แล้วยังไง
เหงื่อมันไหล มาทีละน้อย ไม่มีคำไอ้ว่าไม่พร้อม กูไม่ยอมแม้ร่างมันล้า ใครตัดสินเข้ามาเลยมา
กูจะล่อแม่งเอง ถึงกูไม่ใช่นักเลง
เมื่อข้าวในจานไม่พอปทัง มีหลายชีวิตที่เค้ายังหวัง ศิโลลาภเมื่อกูตาย ไม่ต้องพูดก็พอเข้าใจ
ไม่ต้องมาย้ำว่ากูกระจอก นามสกุลกูมันบ้านนอก แต่คนในบ้านเค้ายกให้กูเป็นราชา
* เกมนี้ไม่เคยจะแพ้ ไม่เคยหยุดเล่นไม่มีข้อแมั ภึงใจอ่อนแอไปสักเท่าไหร่
แบกแค่ไหนหัวใจก็ไหว แม้ร่างมันจะล้า
เงินต้องหาน้ำตาทีหลัง มีชีวิตยังมีความหวัง ทำหมดแล้วเพื่แคนข้างหลัง
แม้ทางที่เดินยังอีกตั้งไกล เหนื่อยแค่ไหน ชั้นยังก้าวไป ไม่รอวาสนา
กูออกไปสูักลางฟ้า พร้อมออกไปล่ากลางฝน ออกไปเจอสังคมหน้ากาก แทบเกือบจะบ้าสับสน
บนถนนที่แม้งลวงหลอก ถ้าเกิกกูแพ้คือกูกระจอก แต่ว้ากูตอกเข้าไปที่หน้า ทุกอุปสรคกูพร้อมจะล่า
มึงว่ากูบ้ามั้ย ขายของตอนมัธยม ไม่เคยจะแบมือขอ มีเวลานอนไม่กี่ชั่วโมง
รถไฟจากฟากของใต้ เข้าในเมืองหลวง ที่มีแต่โคลน บางอย่างอาจจะไม่ชอบ ถ้าพ่อแม่รอดกูพร้อมกระโจน
แม้ร่างกูจะระบม จะทุกระทมก็ช่างมัน อยากให้เขาสุขสบายได้มีเวลาอยู่ข้างกัน
ถ้าเกิดว่าขั้นต้องตายทุกจิตวิญญานในร่างชั้น พวกเขาจะรับรูัได้ชั้นทำทุกอย่างเพื่อบ้านชั้น
( * )
