แม่บุษบัน งามดั่ง สุวรรณเหมหงส์ เอวอ่อนร่อนลง โชคดีฉันคง ได้เชยชม
ใจหนึ่งก็รัก ใจหนึ่งก็กลัว จะตรอมตรม มีชายหมายชม เชยเธอ ทั่วทั่งพารา
ชะตามันต้อง เธอคงหันมอง มาบ้างซี มองซิมองซี มองชายคนนี้ มองที่ฉัน
ไม่มีคาถา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ร้อยพัน ไม่มีรางวัล ให้เธอ เป็นบรรณาการ
* ใจปฏิพัทธ์ มันชอบหนัด มันชอบแน่น ถ้าได้ควงแขน มันสุดแสน สุขสำราญ
แต่กากับหงส์ มันคงจะเป็น เหมือนนิทาน คงไม่มีวัน จะลงจะเอย รักกันได้
** แม่หงส์ทอง เจ้าเริงเจ้าฟ้อน ร่อนรำ กาตัวดำๆ มันทำได้แค่เมียงมอง
เธอสูงเกินไป ไม่ควรคิดใฝ่ปอง จะจับจะจอง มันคงมันต้อง เหมือนจองจำ
*** แม่สกุณี พุ่งโผบินสูง ขึ้นเทียมฟ้า เราสกุณา ที่เป็นเพียงกา โบยบินต่ำ
อย่าเลยหงส์ทอง เดี๋ยวเธอจะหมองเพราะกาดำ ฉันกลัวจะช้ำ จึงคิดจึงทำได้แค่เพียงมอง
( * , ** , *** )
