พี่จับมือน้อง ปั้นโอ่งมังกรด้วยกัน มังกรเกี่ยวพัน เหมือนเราเกี้ยวกันนั่นไง
รถเครื่องคันเก่า ที่เจ้าได้เคยซ้อนท้าย กระซิบว่ารัก ว่ารัก หมดใจ ลืมแล้วหรือไร เจ้าชาวคนกรุง
วันวานเคยหวาน แต่ว่าวันนี้กลับขม โอ้ คนคอนถมมาเอาหัวใจเจ้าไป
ได้ชิมส้มโอ คงโก้คงหวานจับใจ เจ้าเหม็นกลิ่นดินสาบทราย ทิ้งราดรีไป ไปรักคนอื่น
* ลาแล้ว… ไอ้คนบางกอก ทำฉันช้ำชอกดั่งหนามที่ยอกอยู่กลางหัวใจ
ร่วมกันปั้นดินขึ้นรูปเป็นร่างแล้วทุบทำลาย หัวใจได้แหลกสลายไปพร้อมโอ่งหินสิ้นลายมังกร
พอแล้ว… กับคนบางกอก คำรักที่บอกไม่เคยจะออกมาจากหัวใจ
เอาใส่โอ่งหินขุดหลุมฝังดินเอาไว้จนตาย หัวใจที่แหลกสลายของคนจริงใจ ที่โดนเธอทิ้ง
เคยแอบอิงริมน้ำ กอดเจ้าเฝ้าคอยประคอง แต่เจ้าทิ้งรักลงน้ำแม่กลอง ไปไกลสุดลูกตา
ปิดจบรักเรา ที่เฝ้าใฝ่ฝันตามหา เลยขอทิ้งคราบน้ำตา ทิ้งรักร้างลา ไว้ข้างโอ่งมังกร
( * )
เอาใส่โอ่งหินมาตั้งบนดินรอคนจริงใจ รักษาใจแหลกสลายของฉันนี่ไง ไหนคนรักจริง
มีใครสักคนบ้างไหม ขอแค่จริงใจ และรักฉันจริง
