วางหัวใจที่หนัก ลงพื้นดินที่กว้างใหญ่ มองกองไฟ ที่ค่อยๆมอดลงจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
เช่นใจที่ไขว่คว้า ปรารถนาให้ได้มันมาเป็นของตน
ชื่นชมเพียงสักหน ได้สุขล้นในห้วงวังวนเพียงชั่วคราว
* เพื่อเศษบางเบาของคำว่าความสุข ที่ไม่เคยรู้ว่ามันจะอยู่นานแค่ไหน
แลกมาทั้งกายและใจ เดินห่างออกไปจากจุดเดิมที่เคยยืน
** รู้ไหมมิติที่ศูนย์ มันไม่มีสั้นยาว ไม่มีลึกว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มันไม่กว้างไม่สูง ไม่มีมุมหลุมใด ไม่มีแม้ร่างกาย ไม่มีใครทั้งนั้น ไม่มีคืนวัน
รู้ไหมว่าตรงจุดนั้น มันไม่มีเรื่องราว เป็นแค่ความว่างเปล่า ไม่มีอะไรให้เห็น
เป็นสิ่งที่ควรรู้ เพื่อจะอยู่ให้เป็น ให้ใจรุ่มร้อนชุ่มเย็น มันจะง่ายกว่านั้น หากเธอฉัน เราเข้าใจ
โลกที่เห็นว่ากว้าง ก็ยังไม่เท่าที่ว่าง ข้างในใจ สิ่งใดๆ หากจะคว้าไม่สูงเกินใจ เชยชิดชม
เป็นลมปรารถนา ที่มันพัดให้ภาพลวงตาพาหลงทาง
กี่พันกี่หมื่นครั้ง ที่ผิดหวังต้องพลาดต้องพลั้งต้องเสียใจ
