ฉันเคยคิดว่าความรักนั้นมันคงง่ายดาย ฉันเคยคิดว่าผู้คนหมื่นล้านคนและมากมาย
นั้นคงจะมีสักคน ที่จะเข้ามาโอบกอดฉัน ครอบครองความรักฉันไว้
แต่เหมือนทุกคนที่เข้ามา แค่เพียงผ่านมาแล้วก็ไป ทุกวันทุกปีที่พ้นมา ทุกเดือนกุมภาที่หมุนไป
ก็ไม่มีเลยสักคน ที่จะเข้ามาโอบกอดฉัน แค่สักครั้ง จะเป็นไปได้ไหม
* คนที่โทรมาถามว่าเหงาหรือเปล่า คนที่เราอยากได้ยินเสียงในทุกเช้า
แค่คนคนนึง ที่เข้าใจฉันจริง ๆ ในแบบที่ตัวฉันเป็น
คนที่ร้องเพลงโปรดนี้ไปด้วยกัน คนที่อยู่ด้วยกันแล้วดีกว่าในฝัน
เขาไปอยู่ที่ไหน
** พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมนะ มันยากทุกที พอเป็นเรื่องความรัก ทำไมฉันต้องช้ำแบบนี้
เหมือนแพ้ทั้งที่ไม่ได้แข่ง ท้อจนเริ่มจะหมดแรง เหมือนยิ่งวิ่งออกตามหา (ก็ยิ่งไม่เจอ)
ฉันยอมทุกอย่าง ฉันยอมทุกทาง แค่เพียง ได้เจอคนนั้น ที่ฉันต้องการ
ไม่ว่าต้องแลกมาด้วยเงินทอง หรือว่าข้าวของอะไรก็ตาม
เฝ้าขอดวงดาวทุกคืน in the city แค่เพียงสักคน ให้มายืนอยู่ตรงนี้
แต่เหมือนทุกคำภาวนา ของฉันคนนี้ ไม่มีใครที่ได้ยิน
( * , ** )
ก็พบว่า… ทุก ๆ เรื่องที่ฉันเคยทำ ทุก ๆ วันที่ออกไปค้นตามหาเธอ มันช่างสูญเปล่า มันช่างสูญเปล่า
เพราะว่าเธอไม่มีตัวตน ชาตินี้คงไม่มีเหตุผล ให้ฉันเฝ้าคอยเธอต่อไป
ควรต้องพอได้แล้ว ฉันควรต้องพอได้แล้ว
( ** )
อีกกี่ฤดูร้อน ที่ฉันต้องช้ำใจ อีกกี่ฤดูฝน ที่จะไม่มีใคร
อีกกี่ฤดูหนาว ที่ฉันต้องกอดตัวเองเอาไว้...ตรงนี้
